adverb
sēgniter
sēgniter (comparative sēgnius, superlative sēgnissimē)
Classical[ˈseːŋ.nɪ.tɛr]Ecclesiastical[ˈsɛɲ.ɲi.ter]
Meaning
- slowly, lazily
Latīnē defined in Latin in our graded readers
ignāvē, sine vīsēgniter — in IVLIANVS I: Gallia, ch. 10
segnĭter, adv., v. segnis
I. fin.
Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
sēgniter adv. with comp. segnius
segnis, slowly, sluggishly, slothfully, lazily : omnia agere, L.: segnius oppugnare, L.: segnius inritare animos, H.: segnius bellum parare, S.: nec segnius pugnabant, with equal spirit , L.
Origins
Proto-Indo-European *-teros? Latin -ter Latin sēgniter From sēgnis (“slow, tardy, torpid, inactive, unenergetic, lazy”) + -ter.