noun · masculinethird declension
scrūtātor
scrūtātor m (genitive scrūtātōris)
Classical[skruːˈtaː.tɔr]Ecclesiastical[skruˈtaː.tor]
Meaning
- searcher, scrutinizer, examiner, investigator
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | scrūtātor | scrūtātōrēs |
| genitive | scrūtātōris | scrūtātōrum |
| dative | scrūtātōrī | scrūtātōribus |
| accusative | scrūtātōrem | scrūtātōrēs |
| ablative | scrūtātōre | scrūtātōribus |
| vocative | scrūtātor | scrūtātōrēs |
scrūtātor, ōris, m. scrutor,
I. a searcher, scrutinizer, examiner, investigator (postAug.).
I. Lit.:
salutatoribus scrutatores semper apposuit, Suet. Claud. 35; Just. 38, 1, 9.—Poet.: profundi pelagi, i. e. fishermen, Stat. S. 3, 1, 84; 3, 3, 92: auri, Luc. 4, 298.—II. Trop., an examiner, investigator:
fati, Luc. 5, 122: cognitionum, Amm. 22, 8, 10: cordis, Vulg. Sap. 1, 6.Origins
Proto-Indo-European *-tōr Proto-Italic *-tōr Latin -tor Latin scrūtātor From scrūtō + -tor.
Descendants
- Catalanescrutador
- Englishscrutator
- Italianscrutatore
- Portugueseescrutador
- Spanishescrutador
- Galicianescrutador
In English words that came into English from scrūtātor
- scrutatorscrūtātor