proper noun · masculinethird declension
Scorylō
Scorylō m sg (genitive Scorylōnis)
Classical[ˈskɔ.ry.ɫoː]Ecclesiastical[ˈskɔː.ri.lo]
Meaning
- a male given name from Dacian
- the father of the last Dacian king, Decebalus
Scorylo, dux Dacorum, cum sciret dissociatum armis civilibus populum Romanum neque tamen sibi temptandum arbitraretur, quia externo bello posset concordia inter cives coalescere, duos canes in conspectu popularium commisit iisque acerrime inter ipsos pugnantibus lupum ostendit,quem protinus canes omissa inter se ira aggressi sunt: quo exemplo prohibuit barbaros ab impetu Romanis profuturo.
c. 84 CE – 96 CE, Sextus Julius Frontinus, Strategemata 1.10.4.1
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | Scorylō | — |
| genitive | Scorylōnis | — |
| dative | Scorylōnī | — |
| accusative | Scorylōnem | — |
| ablative | Scorylōne | — |
| vocative | Scorylō | — |
Origins
Borrowed from Dacian *Skorilo.