LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

scirpō

scirpō (present infinitive scirpāre, perfect active scirpāvī, supine scirpātum)
Classical[ˈskɪr.poː]Ecclesiastical[ˈʃir.po]

Meaning

  1. to fasten or bind together with reed

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.scirpōscirpābamscirpābōscirpāvīscirpāveramscirpāverō
2nd sg.scirpāsscirpābāsscirpābisscirpāvistīscirpāverāsscirpāveris
3rd sg.scirpatscirpābatscirpābitscirpāvitscirpāveratscirpāverit
1st pl.scirpāmusscirpābāmusscirpābimusscirpāvimusscirpāverāmusscirpāverimus
2nd pl.scirpātisscirpābātisscirpābitisscirpāvistisscirpāverātisscirpāveritis
3rd pl.scirpantscirpābantscirpābuntscirpāvērunt
scirpāvēre
scirpāverantscirpāverint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.scirpemscirpāremscirpāverimscirpāvissem
2nd sg.scirpēsscirpārēsscirpāverīsscirpāvissēs
3rd sg.scirpetscirpāretscirpāveritscirpāvisset
1st pl.scirpēmusscirpārēmusscirpāverīmusscirpāvissēmus
2nd pl.scirpētisscirpārētisscirpāverītisscirpāvissētis
3rd pl.scirpentscirpārentscirpāverintscirpāvissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.scirporscirpābarscirpābor
2nd sg.scirpāris
scirpāre
scirpābāris
scirpābāre
scirpāberis
scirpābere
3rd sg.scirpāturscirpābāturscirpābitur
1st pl.scirpāmurscirpābāmurscirpābimur
2nd pl.scirpāminīscirpābāminīscirpābiminī
3rd pl.scirpanturscirpābanturscirpābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.scirperscirpārer
2nd sg.scirpēris
scirpēre
scirpārēris
scirpārēre
3rd sg.scirpēturscirpārētur
1st pl.scirpēmurscirpārēmur
2nd pl.scirpēminīscirpārēminī
3rd pl.scirpenturscirpārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.scirpāscirpāre
pres. 2nd pl.scirpātescirpāminī
fut. 2nd sg.scirpātōscirpātor
fut. 3rd sg.scirpātōscirpātor
fut. 2nd pl.scirpātōte—
fut. 3rd pl.scirpantōscirpantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivescirpārescirpārī
perfect infinitivescirpāvissescirpātum esse
future infinitivescirpātūrum essescirpātum īrī
present participlescirpāns—
perfect participle—scirpātus
future participlescirpātūrusscirpandus
gerundscirpandī, scirpandō, scirpandumsupinescirpātum, scirpātū

scirpo (sirpo), no
I. perf., ātum, 1, v. a. id., to plait of rushes, Varr. L. L. 5, § 137 sq.; id. ap. Non. 83, 24.

Origins

Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin scirpō From scirpus + -ō.

Quick answers

What does scirpō mean in Latin?
scirpō, a verb, means “to fasten or bind together with reed”.
What are the principal parts of scirpō?
scirpō, scirpāre, scirpāvī, scirpātum (first conjugation).
How do you pronounce scirpō?
In classical Latin, [ˈskɪr.poː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈʃir.po].