verbfirst conjugation
scandalizō
scandalizō (present infinitive scandalizāre, perfect active scandalizāvī, supine scandalizātum)
Classical[skan.daˈlɪz.zoː]Ecclesiastical[skan.daˈlid.d͡zo]
Meaning
- to cause to stumble
- to tempt (to sin)
- to give offense (to)
Latīnē defined in Latin in our graded readers
offendō, in peccātum indūcōscandalizō -āre — in Evangelium secundum Marcum, ch. 14
offendor, offēnsiōnem capiōscandalizor -ārī — in Evangelium secundum Marcum, ch. 10, 20
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | scandalizō | scandalizābam | scandalizābō | scandalizāvī | scandalizāveram | scandalizāverō scandalizārō |
| 2nd sg. | scandalizās | scandalizābās | scandalizābis | scandalizāvistī scandalizāstī | scandalizāverās scandalizārās | scandalizāveris |
| 3rd sg. | scandalizat | scandalizābat | scandalizābit | scandalizāvit | scandalizāverat scandalizārat | scandalizāverit scandalizārit |
| 1st pl. | scandalizāmus | scandalizābāmus | scandalizābimus | scandalizāvimus | scandalizāverāmus | scandalizāverimus scandalizārimus |
| 2nd pl. | scandalizātis | scandalizābātis | scandalizābitis | scandalizāvistis scandalizāstis | scandalizāverātis scandalizārātis | scandalizāveritis scandalizāritis |
| 3rd pl. | scandalizant | scandalizābant | scandalizābunt | scandalizāvērunt scandalizāvēre, scandalizārunt | scandalizāverant scandalizārant | scandalizāverint scandalizārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | scandalizem | scandalizārem | scandalizāverim scandalizārim | scandalizāvissem scandalizāssem |
| 2nd sg. | scandalizēs | scandalizārēs | scandalizāverīs | scandalizāvissēs scandalizāssēs |
| 3rd sg. | scandalizet | scandalizāret | scandalizāverit scandalizārit | scandalizāvisset scandalizāsset |
| 1st pl. | scandalizēmus | scandalizārēmus | scandalizāverīmus scandalizārīmus | scandalizāvissēmus scandalizāssēmus |
| 2nd pl. | scandalizētis | scandalizārētis | scandalizāverītis scandalizārītis | scandalizāvissētis scandalizāssētis |
| 3rd pl. | scandalizent | scandalizārent | scandalizāverint scandalizārint | scandalizāvissent scandalizāssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | scandalizor | scandalizābar | scandalizābor |
| 2nd sg. | scandalizāris scandalizāre | scandalizābāris scandalizābāre | scandalizāberis scandalizābere |
| 3rd sg. | scandalizātur | scandalizābātur | scandalizābitur |
| 1st pl. | scandalizāmur | scandalizābāmur | scandalizābimur |
| 2nd pl. | scandalizāminī | scandalizābāminī | scandalizābiminī |
| 3rd pl. | scandalizantur | scandalizābantur | scandalizābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | scandalizer | scandalizārer |
| 2nd sg. | scandalizēris scandalizēre | scandalizārēris scandalizārēre |
| 3rd sg. | scandalizētur | scandalizārētur |
| 1st pl. | scandalizēmur | scandalizārēmur |
| 2nd pl. | scandalizēminī | scandalizārēminī |
| 3rd pl. | scandalizentur | scandalizārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | scandalizā | scandalizāre |
| pres. 2nd pl. | scandalizāte | scandalizāminī |
| fut. 2nd sg. | scandalizātō | scandalizātor |
| fut. 3rd sg. | scandalizātō | scandalizātor |
| fut. 2nd pl. | scandalizātōte | — |
| fut. 3rd pl. | scandalizantō | scandalizantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | scandalizāre | scandalizārī |
| perfect infinitive | scandalizāvisse scandalizāsse | scandalizātum esse |
| future infinitive | scandalizātūrum esse | scandalizātum īrī |
| present participle | scandalizāns | — |
| perfect participle | — | scandalizātus scandalizāta, scandalizātā, scandalizātae, scandalizātam, scandalizātārum, scandalizātās, scandalizātī, scandalizātōrum, scandalizātōs |
| future participle | scandalizātūrus scandalizātūra, scandalizātūrā, scandalizātūrae, scandalizātūram, scandalizātūrārum, scandalizātūrās, scandalizātūre, scandalizātūrī, scandalizātūrīs, scandalizātūrō, scandalizātūrōrum, scandalizātūrōs, scandalizātūrum | scandalizandus scandalizanda, scandalizandā, scandalizandae, scandalizandam, scandalizandārum, scandalizandās, scandalizande, scandalizandīs, scandalizandōrum, scandalizandōs |
gerundscandalizandī, scandalizandō, scandalizandumsupinescandalizātum, scandalizātū
scandălizo, āvi, ātum, 1, v. a., = σκανδαλιζω,
I. to cause to stumble, tempt to evil (eccl. Lat.), Tert. Virg. Vel. 3; id. Cor. Mil. 14; id. adv. Marc. 15, 18 fin.; Vulg. Mal. 2, 8; id. Matt. 5, 30.
Origins
Late Latin borrowing from Ancient Greek σκανδαλίζω (skandalízō, “cause to stumble, give offense”), from σκάνδαλον (skándalon, “the trigger of a trap; a stumbling-block”) whence Latin scandalum, of uncertain origin.
Descendants
- Englishscandalize
- Frenchscandaliser
- Italianscandalizzare
- Portugueseescandalizar
- Romanianscandaliza
- Spanishescandalizar
- Finnishskandalisoida
- Serbo-Croatianskandalizirati
- Swedishskandalisera
In English words that came into English from scandalizō
- scandalizescandalizō