LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

saturō

saturō (present infinitive saturāre, perfect active saturāvī, supine saturātum)
Classical[ˈsa.tʊ.roː]Ecclesiastical[ˈsaː.tu.ro]

Meaning

  1. to fill to repletion, sate, satisfy
    Quī operātur terram suam saturābitur pānibus quī autem sectātur ōtium stultissimus est. He that tilleth his land shall be satisfied with bread: but he that pursueth idleness is very foolish. (Douay-Rheims trans., Challoner rev.: 1752 CE)c. 347 CE – 420 CE, Hieronymus, Vulgate Proverbs.12.11

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Satis · Affatim · Abunde

1. Satis (from ἄση) denotes, like ἱκανῶς, a sufficient measure, without any accessory reference; whereas affatim and abunde with the accessory notion of rather too much than too little; abunde, like ἅλις, with an objective and absolute reference; whereas affatim, like ἀφθόνως, in a subjective and relative sense. A person may have worked affatim, according to his own opinion, and yet not satis. Cic. Att. ii. 16. Puto enim me Dicæarcho affatim satis fecisse. And, xvi. 1. Satis est et affatim prorsus. Liv. iv. 22. Frumentum non necessitati satis, sed copiæ quoque abunde ex ante confecto sufficiebat. 2. Satiare denotes satisfying, as the appeasing of a want generally, of hunger, of a longing, etc.; whereas saturare, as the appeasing of an unnatural craving, of an over-eager longing, or a voracious hunger, of hatred, of the thirst for blood. (i. 109.)

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.saturōsaturābamsaturābōsaturāvīsaturāveramsaturāverō
saturārō
2nd sg.saturāssaturābāssaturābissaturāvistī
saturāstī
saturāverās
saturārās
saturāveris
3rd sg.saturatsaturābatsaturābitsaturāvitsaturāverat
saturārat
saturāverit
saturārit
1st pl.saturāmussaturābāmussaturābimussaturāvimussaturāverāmussaturāverimus
saturārimus
2nd pl.saturātissaturābātissaturābitissaturāvistis
saturāstis
saturāverātis
saturārātis
saturāveritis
saturāritis
3rd pl.saturantsaturābantsaturābuntsaturāvērunt
saturāvēre, saturārunt
saturāverant
saturārant
saturāverint
saturārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.saturemsaturāremsaturāverim
saturārim
saturāvissem
saturāssem
2nd sg.saturēssaturārēssaturāverīssaturāvissēs
saturāssēs
3rd sg.saturetsaturāretsaturāverit
saturārit
saturāvisset
saturāsset
1st pl.saturēmussaturārēmussaturāverīmus
saturārīmus
saturāvissēmus
saturāssēmus
2nd pl.saturētissaturārētissaturāverītis
saturārītis
saturāvissētis
saturāssētis
3rd pl.saturentsaturārentsaturāverint
saturārint
saturāvissent
saturāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.saturorsaturābarsaturābor
2nd sg.saturāris
saturāre
saturābāris
saturābāre
saturāberis
saturābere
3rd sg.saturātursaturābātursaturābitur
1st pl.saturāmursaturābāmursaturābimur
2nd pl.saturāminīsaturābāminīsaturābiminī
3rd pl.saturantursaturābantursaturābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.saturersaturārer
2nd sg.saturēris
saturēre
saturārēris
saturārēre
3rd sg.saturētursaturārētur
1st pl.saturēmursaturārēmur
2nd pl.saturēminīsaturārēminī
3rd pl.saturentursaturārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.saturāsaturāre
pres. 2nd pl.saturātesaturāminī
fut. 2nd sg.saturātōsaturātor
fut. 3rd sg.saturātōsaturātor
fut. 2nd pl.saturātōte—
fut. 3rd pl.saturantōsaturantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivesaturāresaturārī
perfect infinitivesaturāvisse
saturāsse
saturātum esse
future infinitivesaturātūrum essesaturātum īrī
present participlesaturāns—
perfect participle—saturātus
saturāta, saturātā, saturātae, saturātam, saturātārum, saturātās, saturātī, saturātōrum, saturātōs
future participlesaturātūrus
saturātūra, saturātūrā, saturātūrae, saturātūram, saturātūrārum, saturātūrās, saturātūre, saturātūrī, saturātūrīs, saturātūrō, saturātūrōrum, saturātūrōs, saturātūrum
saturandus
saturanda, saturandā, saturandae, saturandam, saturandārum, saturandās, saturande, saturandīs, saturandōrum, saturandōs
gerundsaturandī, saturandō, saturandumsupinesaturātum, saturātū

sătŭro, āvi, ātum, 1, v. a. satur,
I. to fill, glut, cloy, satiate (rare but class.; syn. satio).
I. Lit.: animalia duce naturā mammas appetunt earumque ubertate saturantur, Cic. N. D. 2, 51, 128: armenta, Verg. A. 8, 213: nec cytiso saturantur apes, id. E. 10, 30: caede leones, Ov. M. 10, 541; id. Am. 2, 16, 25: testudines, Plin. 9, 10, 12, § 36: saturabat glebula talis Patrem ipsum, Juv. 14, 166: famem, i. e. to satisfy, appease, Claud. Phoen. 13; Vulg. Deut. 14, 29 et saep. —
B. Transf., in gen., to fill, furnish abundantly, saturate with a thing (poet. and in post-Aug. prose): nec saturare fimo pingui pudeat sola, Verg. G. 1, 80: novalia stercore, Col. 2, 9, 15: betam multo stercore, Pall. Febr. 24, 10: jejunia terrae fimo, Col. poët. 10, 82: culta aquis, i. e. to water, irrigate, Mart. 8, 28, 4; cf.: pallam Tyrio murice, to saturate, to dye or color richly, Ov. M. 11, 166; Mart. 8, 48, 5; Claud. in Ruf. 1, 208: capillum multo amomo, to anoint, Stat. S. 3, 4, 82: tabulas pice, to smear, cover, Vitr. 10, 11 fin.; cf.: aditus murium querno cinere, Pall. 1, 35, 11: horrea, to fill, stuff, Lucil. Aetn. 266.—
II. Trop.
A. In gen., to fill, satisfy, content, sate: mens erecta saturataque bonarum cogitationum epulis, Cic. Div. 1, 29, 61: homines saturati honoribus, id. Planc. 8, 20: ex eorum agris atque urbibus expleti atque saturati cum hoc cumulo quaestus decederent, Cic. Verr. 2, 3, 42, § 100: saturavi perfidiam et scelus proditorum, id. Dom. 17, 44; Cat. 64, 220: saturavit se sanguine civium, Cic. Phil. 2, 24, 59: crudelitatem, to satisfy, sate, id. Vatin. 3, 6.—In a Gr. construction: Juno necdum antiquum saturata dolorem, not yet satisfied or assuaged, Verg. A. 5, 608.—*
B. In partic., subject. (for the usu. satio), to cause to loathe, to make weary of or disgusted with a thing: hae res vitae me saturant, * Plaut. Stich. 1, 1, 18.—Hence, sătŭ-rātus, a, um, P. a. (acc. to I. B.); of color, full, rich: color saturatior, Plin. 21, 8, 22, § 46.

Origins

Proto-Indo-European *seh₂-der. Latin satur Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin saturō From satur (“full, sated”) + -ō (verb-forming suffix).

Descendants
  • Catalansaturar
  • Englishsaturate
  • Frenchsaturer
  • Italiansaturare
  • Portuguesesaturar
  • Romaniansătura
  • Romaniansăturare
  • Romaniansatura
  • Spanishsaturar
  • Aromaniansatur, sãturari

In English words that came into English from saturō

  • saturatesaturātus
  • saturationsaturatio
  • saturablesaturabilis
  • insaturableīnsaturābilis

Quick answers

What does saturō mean in Latin?
saturō, a verb, means “to fill to repletion, sate, satisfy”.
What are the principal parts of saturō?
saturō, saturāre, saturāvī, saturātum (first conjugation).
How do you pronounce saturō?
In classical Latin, [ˈsa.tʊ.roː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈsaː.tu.ro].
Which English words come from saturō?
English words that go back to Latin saturō include saturate, saturation, saturable and insaturable.