proper noun · masculinesecond declension
Sāturnīnus
Sāturnīnus m sg (genitive Sāturnīnī)
Classical[saː.tʊrˈniː.nʊs]Ecclesiastical[sa.turˈniː.nus]
Meaning
- A Roman cognomen — famously held by
- Gaius Sentius Saturninus, a Roman consul
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | Sāturnīnus | — |
| genitive | Sāturnīnī | — |
| dative | Sāturnīnō | — |
| accusative | Sāturnīnum | — |
| ablative | Sāturnīnō | — |
| vocative | Sāturnīne | — |
Sāturnīnus, i, m.,
I. a Roman surname. So esp. L. Appuleius Saturninus, a tribune of the people A.U.C. 654; who, with C. Servilius Glaucia, was pronounced guilty of treason and put to death, Cic. Rab. Perd. 6, 18; id. Brut. 62, 224; id. Cat. 1, 2, 4; id. Mil. 5, 14; Suet. Aug. 27; id. Calig. 38; Mart. 4, 11, 2.
Origins
Proto-Indo-European *-nós Proto-Indo-European *-iHnos Proto-Italic *-īnos Latin -īnus Latin Sāturnīnus From Sāturnus + -īnus.
Descendants
- CatalanSadurní
- CatalanSerni
- FrenchSaturnin
- FrenchSernin
- ItalianSaturnino
- OccitanSarnin
- PortugueseSadurninho
- PortugueseSaturnino
- SpanishSerenín
- SpanishCernín
In English words that came into English from Sāturnīnus
- saturnineSāturnīnus