LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfourth conjugation

sarriō

sarriō (present infinitive sarrīre, perfect active sarruī or sarrīvī, supine sarrītum)
Classical[ˈsar.ri.oː]Ecclesiastical[ˈsar.ri.o]

Meaning

  1. to hoe
  2. to weed (crops)

Conjugation conjugation 4

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.sarriōsarriēbamsarriamsarruī
sarrīvī
sarrueram
sarrīveram
sarruerō
sarrīverō
2nd sg.sarrīssarriēbāssarriēssarruistī
sarrīvistī
sarruerās
sarrīverās
sarrueris
sarrīveris
3rd sg.sarritsarriēbatsarrietsarruit
sarrīvit
sarruerat
sarrīverat
sarruerit
sarrīverit
1st pl.sarrīmussarriēbāmussarriēmussarruimus
sarrīvimus
sarruerāmus
sarrīverāmus
sarruerimus
sarrīverimus
2nd pl.sarrītissarriēbātissarriētissarruistis
sarrīvistis
sarruerātis
sarrīverātis
sarrueritis
sarrīveritis
3rd pl.sarriuntsarriēbantsarrientsarruērunt
sarruēre, sarrīvērunt, sarrīvēre
sarruerant
sarrīverant
sarruerint
sarrīverint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.sarriamsarrīremsarruerim
sarrīverim
sarruissem
sarrīvissem
2nd sg.sarriāssarrīrēssarruerīs
sarrīverīs
sarruissēs
sarrīvissēs
3rd sg.sarriatsarrīretsarruerit
sarrīverit
sarruisset
sarrīvisset
1st pl.sarriāmussarrīrēmussarruerīmus
sarrīverīmus
sarruissēmus
sarrīvissēmus
2nd pl.sarriātissarrīrētissarruerītis
sarrīverītis
sarruissētis
sarrīvissētis
3rd pl.sarriantsarrīrentsarruerint
sarrīverint
sarruissent
sarrīvissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.sarriorsarriēbarsarriar
2nd sg.sarrīris
sarrīre
sarriēbāris
sarriēbāre
sarriēris
sarriēre
3rd sg.sarrītursarriēbātursarriētur
1st pl.sarrīmursarriēbāmursarriēmur
2nd pl.sarrīminīsarriēbāminīsarriēminī
3rd pl.sarriuntursarriēbantursarrientur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.sarriarsarrīrer
2nd sg.sarriāris
sarriāre
sarrīrēris
sarrīrēre
3rd sg.sarriātursarrīrētur
1st pl.sarriāmursarrīrēmur
2nd pl.sarriāminīsarrīrēminī
3rd pl.sarriantursarrīrentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.sarrīsarrīre
pres. 2nd pl.sarrītesarrīminī
fut. 2nd sg.sarrītōsarrītor
fut. 3rd sg.sarrītōsarrītor
fut. 2nd pl.sarrītōte—
fut. 3rd pl.sarriuntōsarriuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivesarrīresarrīrī
perfect infinitivesarruisse
sarrīvisse
sarrītum esse
future infinitivesarrītūrum essesarrītum īrī
present participlesarriēns—
perfect participle—sarrītus
sarrīta, sarrītā, sarrītae, sarrītam, sarrītārum, sarrītās, sarrītī, sarrītōrum, sarrītōs
future participlesarrītūrus
sarrītūra, sarrītūrā, sarrītūrae, sarrītūram, sarrītūrārum, sarrītūrās, sarrītūre, sarrītūrī, sarrītūrīs, sarrītūrō, sarrītūrōrum, sarrītūrōs, sarrītūrum
sarriendus
sarriundus, sarrienda, sarriendā, sarriendae, sarriendam, sarriendārum, sarriendās, sarriende, sarriendīs, sarriendōrum, sarriendōs
gerundsarriendī, sarriendō, sarriendumsupinesarrītum, sarrītū

sarrio (sario), ŭi and īvi (the former in Cato, R. R. 161, 2; the latter in Col. 11, 2, 10), ītum, 4, v. a.; in agricult. lang.,
I. to hoe the soil, plants, etc., for the purpose of destroying weeds; to weed, Cato, R. R. 161, 1 and 2; Varr. R. R. 1, 18, 8; 1, 29, 1; Col. 2, 11, 4; 11, 2, 9 sq.; Plaut. Capt. 3, 5, 5; Plin. 18, 21, 50, § 184; 18, 17, 45, § 158; Mart. 3, 93, 20; Vulg. Isa. 7, 25.

Origins

Uncertain. De Vaan expressed uncertainty on whether the geminate consonant form sarriō or the long vowel form sārio was the more original form. (Note, however, that Gaffiot lists the form with one r as having short ă.) He assigns this word to Proto-Indo-European *sers- (“to cut off, weed”), connecting it with serra (“saw”) and Proto-Iranian *hrnaka- (“saw”) (whence Sanskrit सृणी (sṛṇī, “sickle”), Khotanese [script needed] (harraa-, “saw”)), while contemplating on whether it could be derived from a root *ser- (“to cut off”). The LIV alternatively derives sariō from *sr̥h₃-yé-ti, from *serh₃-, in which case the Latin term would perhaps relate to Ancient Greek ῥώομαι (rhṓomai, “to move violently, with speed”), though this connection is semantically tentative and is rejected by De Vaan.

In English words that came into English from sarriō

  • sartsarrītum

Quick answers

What does sarriō mean in Latin?
sarriō, a verb, means “to hoe; to weed (crops)”.
What are the principal parts of sarriō?
sarriō, sarrīre, sarruī, sarrītum (fourth conjugation).
How do you pronounce sarriō?
In classical Latin, [ˈsar.ri.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈsar.ri.o].