noun · femininethird declension
sarculātiō
sarculātiō f (genitive sarculātiōnis)
Classical[sar.kʊˈɫaː.ti.oː]Ecclesiastical[sar.kuˈlat.t͡si.o]
Meaning
- a hoeing
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | sarculātiō | sarculātiōnēs |
| genitive | sarculātiōnis | sarculātiōnum |
| dative | sarculātiōnī | sarculātiōnibus |
| accusative | sarculātiōnem | sarculātiōnēs |
| ablative | sarculātiōne | sarculātiōnibus |
| vocative | sarculātiō | sarculātiōnēs |
sarcŭlātĭo, ōnis, f. sarculo,
I. a hoeing, Plin. 18, 21, 50, § 184; Pall. Febr. 24, 6.
Origins
Proto-Indo-European *-tḗr Proto-Indo-European *-trom Proto-Indo-European *-tlom Proto-Italic *-klom Latin -culum Latin sarculum Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin sarculō Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin sarculātiō From sarculō + -tiō.