noun · masculinesecond declension
Saracēnus
Saracēnus m (genitive Saracēnī, feminine Saracēna)
Classical[sa.raˈkeː.nʊs]Ecclesiastical[sa.raˈt͡ʃɛː.nus]
Meaning
- Late LatinSaracen
- Late LatinMuslim
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | Saracēnus Saracēna | Saracēnī Saracēnae |
| genitive | Saracēnī Saracēnae | Saracēnōrum Saracēnārum |
| dative | Saracēnō Saracēnae | Saracēnīs |
| accusative | Saracēnum Saracēnam | Saracēnōs Saracēnās |
| ablative | Saracēnō Saracēnā | Saracēnīs |
| vocative | Saracēne Saracēna | Saracēnī Saracēnae |
Origins
From Ancient Greek Σᾰρᾰκηνός (Sărăkēnós).
Descendants
- Catalansarraífrom Old Catalan sarrací
- FrenchSarrasinfrom Old French Sarazin
- EnglishSaracenfrom Old French Sarazin
- ItalianSaracino
- Italiansaraceno
- SpanishSaraceno
- Portuguesesarraceno
- Old EnglishSarocine
- Old EnglishSarracene
- Galiciansarraceno
In English words that came into English from Saracēnus
- SaracenSaracēnus