noun · femininefirst declension
rutuba1
rutuba f (genitive rutubae)
Classical[ˈrʊ.tʊ.ba]Ecclesiastical[ˈruː.tu.ba]
Meaning
- feminineconfusion, turmoil
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | rutuba | rutubae |
| genitive | rutubae | rutubārum |
| dative | rutubae | rutubīs |
| accusative | rutubam | rutubās |
| ablative | rutubā | rutubīs |
| vocative | rutuba | rutubae |
rŭtŭba, perturbatio: nunc sumus in rutubā, Varr. ap. Non. 167, 9.
Origins
Perhaps a blend of ruō (“hurry, rush”) + turba (“stir”).