adjectivethird-declension one-termination adjective
rotundifrōns
rotundifrōns (genitive rotundifrontis)
Classical[rɔˈtʊn.dɪ.frõːs]Ecclesiastical[roˈtun.di.frons]
Meaning
- New Latinone terminationhaving a round front; having a round mark on the forehead
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | rotundifrōns | rotundifrōns | rotundifrōns |
| genitive | rotundifrontis | rotundifrontis | rotundifrontis |
| dative | rotundifrontī | rotundifrontī | rotundifrontī |
| accusative | rotundifrontem | rotundifrontem | rotundifrōns |
| ablative | rotundifrontī rotundifronte | rotundifrontī rotundifronte | rotundifrontī rotundifronte |
| vocative | rotundifrōns | rotundifrōns | rotundifrōns |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | rotundifrontēs | rotundifrontēs | rotundifrontia |
| genitive | rotundifrontium | rotundifrontium | rotundifrontium |
| dative | rotundifrontibus | rotundifrontibus | rotundifrontibus |
| accusative | rotundifrontīs rotundifrontēs | rotundifrontīs rotundifrontēs | rotundifrontia |
| ablative | rotundifrontibus | rotundifrontibus | rotundifrontibus |
| vocative | rotundifrontēs | rotundifrontēs | rotundifrontia |
Origins
New Latin; from rotundus (“round”) + frōns (“forehead, front”).