LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

rīmābundus

rīmābundus (feminine rīmābunda, neuter rīmābundum)
Classical[riː.maːˈbʊn.dʊs]Ecclesiastical[ri.maˈbun.dus]

Meaning

  1. adjectiveobsoleteexamining, considering

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativerīmābundusrīmābundarīmābundum
genitiverīmābundīrīmābundaerīmābundī
dativerīmābundōrīmābundaerīmābundō
accusativerīmābundumrīmābundamrīmābundum
ablativerīmābundōrīmābundārīmābundō
vocativerīmābunderīmābundarīmābundum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativerīmābundīrīmābundaerīmābunda
genitiverīmābundōrumrīmābundārumrīmābundōrum
dativerīmābundīsrīmābundīsrīmābundīs
accusativerīmābundōsrīmābundāsrīmābunda
ablativerīmābundīsrīmābundīsrīmābundīs
vocativerīmābundīrīmābundaerīmābunda

rīmābundus, a, um, adj. rimor,
I. examining, considering (post-class.): haec, App. M. 2, p. 116, 28.

Origins

From rīmor (“probe, search”) + -bundus.

Quick answers

What does rīmābundus mean in Latin?
rīmābundus, a adjective, means “examining, considering”.
How do you pronounce rīmābundus?
In classical Latin, [riː.maːˈbʊn.dʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [ri.maˈbun.dus].