LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation, no passive, no supine stem

revirēscō

revirēscō (present infinitive revirēscere, perfect active reviruī)
Classical[rɛ.wɪˈreːs.koː]Ecclesiastical[re.viˈrɛs.ko]

Meaning

  1. to become green or verdant again
  2. to be renewed or revived

Conjugation conjugation 3 no-supine

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.revirēscōrevirēscēbamrevirēscamreviruīrevirueramreviruerō
2nd sg.revirēscisrevirēscēbāsrevirēscēsreviruistīreviruerāsrevirueris
3rd sg.revirēscitrevirēscēbatrevirēscetreviruitrevirueratreviruerit
1st pl.revirēscimusrevirēscēbāmusrevirēscēmusreviruimusreviruerāmusreviruerimus
2nd pl.revirēscitisrevirēscēbātisrevirēscētisreviruistisreviruerātisrevirueritis
3rd pl.revirēscuntrevirēscēbantrevirēscentreviruērunt
reviruēre
reviruerantreviruerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.revirēscamrevirēsceremreviruerimreviruissem
2nd sg.revirēscāsrevirēscerēsreviruerīsreviruissēs
3rd sg.revirēscatrevirēsceretrevirueritreviruisset
1st pl.revirēscāmusrevirēscerēmusreviruerīmusreviruissēmus
2nd pl.revirēscātisrevirēscerētisreviruerītisreviruissētis
3rd pl.revirēscantrevirēscerentreviruerintreviruissent
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.revirēsce—
pres. 2nd pl.revirēscite—
fut. 2nd sg.revirēscitō—
fut. 3rd sg.revirēscitō—
fut. 2nd pl.revirēscitōte—
fut. 3rd pl.revirēscuntō—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiverevirēscere—
perfect infinitivereviruisse—
present participlerevirēscēns—
gerundrevirēscendī, revirēscendō, revirēscendum

rĕ-vĭresco, rŭi, 3,
I. v. inch. n., to become or grow green again; to recover its verdure.
I. Lit. (rare): laesae silvae, Ov. M. 2, 408: arbor Ruminalis in novos fetus, Tac. A. 13, 58: caepe revirescit decedente lunā, contra autem inarescit adulescente, Gell. 20, 8, 17.—
2. Poet., transf., of an old man, to become young again: spes est virginibus subjecta, Arte suum parili revirescere posse parentem, Ov. M. 7, 305: pars credunt torvos patriā revirescere vultus, Sil. 15, 134.—
II. Trop., to grow strong or vigorous again; to grow young again; to be renewed; to flourish again; to revive (freq. and class.): aliquando rei publicae vires, quae malitiā nocentum exaruerunt, virtute optimatium revirescent, Auct. Her. 4, 34, 45; cf.: quamquam sunt accisae (res), tamen efferent se aliquando et ad renovandum bellum revirescent, Cic. Prov. Cons. 14, 34; id. Phil. 7, 1, 1: cum semel invasit senectus, regressum non habet, nec revirescere aut repubescere potest, Col. 2, 1, 4; Flor. prooem. fin.: imperium, Curt. 10, 9, 5: domus Germanici, Tac. A. 4, 12: partes, id. H. 3, 7 fin.: dux pignore promissae laudis, Sil. 8, 228: nunc praeclari facti decus crebrā memoriā revirescit, Val. Max. 4, 8, 4.

Origins

  1. Proto-Italic*wre-
  2. Latinrevirēscō

Latin virēscō Latin revirēscō From re- + virēscō.

In English words that came into English from revirēscō

  • revirescencerevirescens

Quick answers

What does revirēscō mean in Latin?
revirēscō, a verb, means “to become green or verdant again; to be renewed or revived”.
What are the principal parts of revirēscō?
revirēscō, revirēscere, reviruī (third conjugation, no passive, no supine stem).
How do you pronounce revirēscō?
In classical Latin, [rɛ.wɪˈreːs.koː]; in ecclesiastical (church) Latin, [re.viˈrɛs.ko].
Where does revirēscō come from?
Proto-Italic *wre- → Latin revirēscō.