noun · femininethird declension
resuscitātiō
resuscitātiō f (genitive resuscitātiōnis)
Classical[rɛ.sʊs.kɪˈtaː.ti.oː]Ecclesiastical[re.s̬uʃ.ʃiˈtat.t͡si.o]
Meaning
- resuscitation
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | resuscitātiō | resuscitātiōnēs |
| genitive | resuscitātiōnis | resuscitātiōnum |
| dative | resuscitātiōnī | resuscitātiōnibus |
| accusative | resuscitātiōnem | resuscitātiōnēs |
| ablative | resuscitātiōne | resuscitātiōnibus |
| vocative | resuscitātiō | resuscitātiōnēs |
rĕsuscĭtātĭo, ōnis, f. resuscito, in eccl. Lat.,
I. a raising again from the dead, resuscitation, Tert. Res. Carn. 30.
Origins
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin resuscitātiō From resuscitō + -tiō.
Descendants
- Englishresuscitation
- Frenchrésuscitation
- Italianrisuscitazione
- Portugueseressuscitação
- Spanishresucitación