LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation, deponent

restipulor

restipulor (present infinitive restipulārī, perfect active restipulātus sum)
Classical[rɛsˈtɪ.pʊ.ɫɔr]Ecclesiastical[resˈtiː.pu.lor]

Meaning

  1. deponentto stipulate or promise in return

Conjugation conjugation 1 deponent

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.restipulorrestipulābarrestipulābor———
2nd sg.restipulāris
restipulāre
restipulābāris
restipulābāre
restipulāberis
restipulābere
———
3rd sg.restipulāturrestipulābāturrestipulābitur———
1st pl.restipulāmurrestipulābāmurrestipulābimur———
2nd pl.restipulāminīrestipulābāminīrestipulābiminī———
3rd pl.restipulanturrestipulābanturrestipulābuntur———
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.restipulerrestipulārer——
2nd sg.restipulēris
restipulēre
restipulārēris
restipulārēre
——
3rd sg.restipulēturrestipulārētur——
1st pl.restipulēmurrestipulārēmur——
2nd pl.restipulēminīrestipulārēminī——
3rd pl.restipulenturrestipulārentur——
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.restipulāre—
pres. 2nd pl.restipulāminī—
fut. 2nd sg.restipulātor—
fut. 3rd sg.restipulātor—
fut. 3rd pl.restipulantor—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiverestipulārī—
perfect infinitiverestipulātum esse—
future infinitiverestipulātūrum esse—
present participlerestipulāns—
perfect participlerestipulātus
restipulāta, restipulātā, restipulātae, restipulātam, restipulātārum, restipulātās, restipulāte, restipulātī, restipulātīs, restipulātō, restipulātōrum, restipulātōs
—
future participlerestipulātūrus
restipulātūra, restipulātūrā, restipulātūrae, restipulātūram, restipulātūrārum, restipulātūrās, restipulātūre, restipulātūrī, restipulātūrīs, restipulātūrō, restipulātūrōrum, restipulātūrōs, restipulātūrum
restipulandus
restipulanda, restipulandā, restipulandae, restipulandam, restipulandārum, restipulandās, restipulande, restipulandīs, restipulandōrum, restipulandōs
gerundrestipulandī, restipulandō, restipulandumsupinerestipulātum, restipulātū

rē-stĭpŭlor, āri,
I. v. dep. a., to stipulate, promise, or engage in return (syn.: recipio, despondeo), Cic. Rosc. Com. 13, 38; App. Mag. p. 338, 25; Val. Max. 2, 8, 2.

Origins

  1. Proto-Italic*wre-
  2. Latinrestipulor

Latin stipulor Latin restipulor From re- + stipulor.

Descendants
  • Englishrestipulate

Quick answers

What does restipulor mean in Latin?
restipulor, a verb, means “to stipulate or promise in return”.
What are the principal parts of restipulor?
restipulor, restipulārī, restipulātus sum (first conjugation, deponent).
How do you pronounce restipulor?
In classical Latin, [rɛsˈtɪ.pʊ.ɫɔr]; in ecclesiastical (church) Latin, [resˈtiː.pu.lor].
Where does restipulor come from?
Proto-Italic *wre- → Latin restipulor.