LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivethird-declension two-termination adjective

resolūbilis

resolūbilis (neuter resolūbile)
Classical[rɛ.sɔˈɫuː.bɪ.lɪs]Ecclesiastical[re.s̬oˈluː.bi.lis]

Meaning

  1. two terminationdissoluble

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeresolūbilisresolūbilisresolūbile
genitiveresolūbilisresolūbilisresolūbilis
dativeresolūbilīresolūbilīresolūbilī
accusativeresolūbilemresolūbilemresolūbile
ablativeresolūbilīresolūbilīresolūbilī
vocativeresolūbilisresolūbilisresolūbile
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeresolūbilēsresolūbilēsresolūbilia
genitiveresolūbiliumresolūbiliumresolūbilium
dativeresolūbilibusresolūbilibusresolūbilibus
accusativeresolūbilīs
resolūbilēs
resolūbilīs
resolūbilēs
resolūbilia
ablativeresolūbilibusresolūbilibusresolūbilibus
vocativeresolūbilēsresolūbilēsresolūbilia

rĕsŏlūbĭlis, e, adj. resolvo,
I. that may be dissolved again, resoluble (post-class.): caementum, Prud. Apoth. 581: corpus, id. Cath. 10, 157: homines luti corruptione resolubiles, Ambros. in Psa. 118, Serm. 13, § 20.

Quick answers

What does resolūbilis mean in Latin?
resolūbilis, a adjective, means “dissoluble”.
How do you pronounce resolūbilis?
In classical Latin, [rɛ.sɔˈɫuː.bɪ.lɪs]; in ecclesiastical (church) Latin, [re.s̬oˈluː.bi.lis].