noun · femininefirst declension
repugnantia
repugnantia f (genitive repugnantiae)
Meaning
- feminineresistance, opposition
- femininecontradiction, incompatibility; repugnance
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | repugnantia | repugnantiae |
| genitive | repugnantiae | repugnantiārum |
| dative | repugnantiae | repugnantiīs |
| accusative | repugnantiam | repugnantiās |
| ablative | repugnantiā | repugnantiīs |
| vocative | repugnantia | repugnantiae |
rĕpugnantĭa, ae, f. repugno. *
I. A resistance, opposition; concr.:
(natura) hanc dedit repugnantiam apibus (sc. cuspidem), a means of defence, Plin. 21, 13, 45, § 78.—II. A contradiction, contrariety, incompatibility, repugnance:
rerum, Cic. Phil. 2, 8, 19: utilitatis, id. Off. 3, 4, 17: naturae (opp. concordiae), Plin. 22, 23, 49, § 106: repugnantiam inducere, Cic. Off. 3, 7, 34.rĕpugnantĭa, ĭum, n., v. repugno, P. a.
Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
repūgnantia ae, f
repugno, a contradiction, contrariety, incompatibility, repugnance : rerum: utilitatis.
Origins
From repugnare (“to oppose”).
In English words that came into English from repugnantia
- repugnancerepugnantia
- repugnancyrepugnantia