LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininefirst declension

repugnantia

repugnantia f (genitive repugnantiae)

Meaning

  1. feminineresistance, opposition
  2. femininecontradiction, incompatibility; repugnance

Declension

declension
formsingularplural
nominativerepugnantiarepugnantiae
genitiverepugnantiaerepugnantiārum
dativerepugnantiaerepugnantiīs
accusativerepugnantiamrepugnantiās
ablativerepugnantiārepugnantiīs
vocativerepugnantiarepugnantiae

rĕpugnantĭa, ae, f. repugno. *
I. A resistance, opposition; concr.: (natura) hanc dedit repugnantiam apibus (sc. cuspidem), a means of defence, Plin. 21, 13, 45, § 78.—
II. A contradiction, contrariety, incompatibility, repugnance: rerum, Cic. Phil. 2, 8, 19: utilitatis, id. Off. 3, 4, 17: naturae (opp. concordiae), Plin. 22, 23, 49, § 106: repugnantiam inducere, Cic. Off. 3, 7, 34.
rĕpugnantĭa, ĭum, n., v. repugno, P. a.

Origins

From repugnare (“to oppose”).

In English words that came into English from repugnantia

  • repugnancerepugnantia
  • repugnancyrepugnantia

Quick answers

What does repugnantia mean in Latin?
repugnantia, a noun, means “resistance, opposition; contradiction, incompatibility; repugnance”.
What is the genitive of repugnantia?
The genitive singular is repugnantiae. repugnantia is feminine, first declension.