verbfirst conjugation
repropitiō
repropitiō (present infinitive repropitiāre, perfect active repropitiāvī, supine repropitiātum)
Classical[rɛ.prɔˈpɪ.ti.oː]Ecclesiastical[re.proˈpit.t͡si.o]
Meaning
- to propitiate again
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | repropitiō | repropitiābam | repropitiābō | repropitiāvī | repropitiāveram | repropitiāverō repropitiārō |
| 2nd sg. | repropitiās | repropitiābās | repropitiābis | repropitiāvistī repropitiāstī | repropitiāverās repropitiārās | repropitiāveris |
| 3rd sg. | repropitiat | repropitiābat | repropitiābit | repropitiāvit | repropitiāverat repropitiārat | repropitiāverit repropitiārit |
| 1st pl. | repropitiāmus | repropitiābāmus | repropitiābimus | repropitiāvimus | repropitiāverāmus | repropitiāverimus repropitiārimus |
| 2nd pl. | repropitiātis | repropitiābātis | repropitiābitis | repropitiāvistis repropitiāstis | repropitiāverātis repropitiārātis | repropitiāveritis repropitiāritis |
| 3rd pl. | repropitiant | repropitiābant | repropitiābunt | repropitiāvērunt repropitiāvēre, repropitiārunt | repropitiāverant repropitiārant | repropitiāverint repropitiārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | repropitiem | repropitiārem | repropitiāverim repropitiārim | repropitiāvissem repropitiāssem |
| 2nd sg. | repropitiēs | repropitiārēs | repropitiāverīs | repropitiāvissēs repropitiāssēs |
| 3rd sg. | repropitiet | repropitiāret | repropitiāverit repropitiārit | repropitiāvisset repropitiāsset |
| 1st pl. | repropitiēmus | repropitiārēmus | repropitiāverīmus repropitiārīmus | repropitiāvissēmus repropitiāssēmus |
| 2nd pl. | repropitiētis | repropitiārētis | repropitiāverītis repropitiārītis | repropitiāvissētis repropitiāssētis |
| 3rd pl. | repropitient | repropitiārent | repropitiāverint repropitiārint | repropitiāvissent repropitiāssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | repropitior | repropitiābar | repropitiābor |
| 2nd sg. | repropitiāris repropitiāre | repropitiābāris repropitiābāre | repropitiāberis repropitiābere |
| 3rd sg. | repropitiātur | repropitiābātur | repropitiābitur |
| 1st pl. | repropitiāmur | repropitiābāmur | repropitiābimur |
| 2nd pl. | repropitiāminī | repropitiābāminī | repropitiābiminī |
| 3rd pl. | repropitiantur | repropitiābantur | repropitiābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | repropitier | repropitiārer |
| 2nd sg. | repropitiēris repropitiēre | repropitiārēris repropitiārēre |
| 3rd sg. | repropitiētur | repropitiārētur |
| 1st pl. | repropitiēmur | repropitiārēmur |
| 2nd pl. | repropitiēminī | repropitiārēminī |
| 3rd pl. | repropitientur | repropitiārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | repropitiā | repropitiāre |
| pres. 2nd pl. | repropitiāte | repropitiāminī |
| fut. 2nd sg. | repropitiātō | repropitiātor |
| fut. 3rd sg. | repropitiātō | repropitiātor |
| fut. 2nd pl. | repropitiātōte | — |
| fut. 3rd pl. | repropitiantō | repropitiantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | repropitiāre | repropitiārī |
| perfect infinitive | repropitiāvisse repropitiāsse | repropitiātum esse |
| future infinitive | repropitiātūrum esse | repropitiātum īrī |
| present participle | repropitiāns | — |
| perfect participle | — | repropitiātus repropitiāta, repropitiātā, repropitiātae, repropitiātam, repropitiātārum, repropitiātās, repropitiātī, repropitiātōrum, repropitiātōs |
| future participle | repropitiātūrus repropitiātūra, repropitiātūrā, repropitiātūrae, repropitiātūram, repropitiātūrārum, repropitiātūrās, repropitiātūre, repropitiātūrī, repropitiātūrīs, repropitiātūrō, repropitiātūrōrum, repropitiātūrōs, repropitiātūrum | repropitiandus repropitianda, repropitiandā, repropitiandae, repropitiandam, repropitiandārum, repropitiandās, repropitiande, repropitiandīs, repropitiandōrum, repropitiandōs |
gerundrepropitiandī, repropitiandō, repropitiandumsupinerepropitiātum, repropitiātū
rĕ-prŏpĭtĭo, āre, v. a.,
I. to propitiate again, make propitiation for (late Lat.):
imagines Caesarum, Tert. ad Nat. 1, 17; Vulg. Lev. 19, 22: tu repropitiaberis, id. 3 Reg. 8, 39; id. Heb. 2, 17.Origins
- Proto-Italic*wre-
- Latinrepropitiō
Latin propitio Latin repropitiō From re- + propitio.