LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

repropitiō

repropitiō (present infinitive repropitiāre, perfect active repropitiāvī, supine repropitiātum)
Classical[rɛ.prɔˈpɪ.ti.oː]Ecclesiastical[re.proˈpit.t͡si.o]

Meaning

  1. to propitiate again

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.repropitiōrepropitiābamrepropitiābōrepropitiāvīrepropitiāveramrepropitiāverō
repropitiārō
2nd sg.repropitiāsrepropitiābāsrepropitiābisrepropitiāvistī
repropitiāstī
repropitiāverās
repropitiārās
repropitiāveris
3rd sg.repropitiatrepropitiābatrepropitiābitrepropitiāvitrepropitiāverat
repropitiārat
repropitiāverit
repropitiārit
1st pl.repropitiāmusrepropitiābāmusrepropitiābimusrepropitiāvimusrepropitiāverāmusrepropitiāverimus
repropitiārimus
2nd pl.repropitiātisrepropitiābātisrepropitiābitisrepropitiāvistis
repropitiāstis
repropitiāverātis
repropitiārātis
repropitiāveritis
repropitiāritis
3rd pl.repropitiantrepropitiābantrepropitiābuntrepropitiāvērunt
repropitiāvēre, repropitiārunt
repropitiāverant
repropitiārant
repropitiāverint
repropitiārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.repropitiemrepropitiāremrepropitiāverim
repropitiārim
repropitiāvissem
repropitiāssem
2nd sg.repropitiēsrepropitiārēsrepropitiāverīsrepropitiāvissēs
repropitiāssēs
3rd sg.repropitietrepropitiāretrepropitiāverit
repropitiārit
repropitiāvisset
repropitiāsset
1st pl.repropitiēmusrepropitiārēmusrepropitiāverīmus
repropitiārīmus
repropitiāvissēmus
repropitiāssēmus
2nd pl.repropitiētisrepropitiārētisrepropitiāverītis
repropitiārītis
repropitiāvissētis
repropitiāssētis
3rd pl.repropitientrepropitiārentrepropitiāverint
repropitiārint
repropitiāvissent
repropitiāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.repropitiorrepropitiābarrepropitiābor
2nd sg.repropitiāris
repropitiāre
repropitiābāris
repropitiābāre
repropitiāberis
repropitiābere
3rd sg.repropitiāturrepropitiābāturrepropitiābitur
1st pl.repropitiāmurrepropitiābāmurrepropitiābimur
2nd pl.repropitiāminīrepropitiābāminīrepropitiābiminī
3rd pl.repropitianturrepropitiābanturrepropitiābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.repropitierrepropitiārer
2nd sg.repropitiēris
repropitiēre
repropitiārēris
repropitiārēre
3rd sg.repropitiēturrepropitiārētur
1st pl.repropitiēmurrepropitiārēmur
2nd pl.repropitiēminīrepropitiārēminī
3rd pl.repropitienturrepropitiārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.repropitiārepropitiāre
pres. 2nd pl.repropitiāterepropitiāminī
fut. 2nd sg.repropitiātōrepropitiātor
fut. 3rd sg.repropitiātōrepropitiātor
fut. 2nd pl.repropitiātōte—
fut. 3rd pl.repropitiantōrepropitiantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiverepropitiārerepropitiārī
perfect infinitiverepropitiāvisse
repropitiāsse
repropitiātum esse
future infinitiverepropitiātūrum esserepropitiātum īrī
present participlerepropitiāns—
perfect participle—repropitiātus
repropitiāta, repropitiātā, repropitiātae, repropitiātam, repropitiātārum, repropitiātās, repropitiātī, repropitiātōrum, repropitiātōs
future participlerepropitiātūrus
repropitiātūra, repropitiātūrā, repropitiātūrae, repropitiātūram, repropitiātūrārum, repropitiātūrās, repropitiātūre, repropitiātūrī, repropitiātūrīs, repropitiātūrō, repropitiātūrōrum, repropitiātūrōs, repropitiātūrum
repropitiandus
repropitianda, repropitiandā, repropitiandae, repropitiandam, repropitiandārum, repropitiandās, repropitiande, repropitiandīs, repropitiandōrum, repropitiandōs
gerundrepropitiandī, repropitiandō, repropitiandumsupinerepropitiātum, repropitiātū

rĕ-prŏpĭtĭo, āre, v. a.,
I. to propitiate again, make propitiation for (late Lat.): imagines Caesarum, Tert. ad Nat. 1, 17; Vulg. Lev. 19, 22: tu repropitiaberis, id. 3 Reg. 8, 39; id. Heb. 2, 17.

Origins

  1. Proto-Italic*wre-
  2. Latinrepropitiō

Latin propitio Latin repropitiō From re- + propitio.

Quick answers

What does repropitiō mean in Latin?
repropitiō, a verb, means “to propitiate again”.
What are the principal parts of repropitiō?
repropitiō, repropitiāre, repropitiāvī, repropitiātum (first conjugation).
How do you pronounce repropitiō?
In classical Latin, [rɛ.prɔˈpɪ.ti.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [re.proˈpit.t͡si.o].
Where does repropitiō come from?
Proto-Italic *wre- → Latin repropitiō.