LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird (-iō variant) conjugation

repercutiō

repercutiō (present infinitive repercutere, perfect active repercussī, supine repercussum)
Classical[rɛ.pɛrˈkʊ.ti.oː]Ecclesiastical[re.perˈkut.t͡si.o]

Meaning

  1. to rebound, reflect
  2. to reverberate, resound

Latīnē defined in Latin in our graded readers

retrō mittō, ut speculum lūcem
repercutiō -ere — in Metamorphoses I, ch. 8

Conjugation

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.repercutiōrepercutiēbamrepercutiamrepercussīrepercusseramrepercusserō
2nd sg.repercutisrepercutiēbāsrepercutiēsrepercussistīrepercusserāsrepercusseris
3rd sg.repercutitrepercutiēbatrepercutietrepercussitrepercusseratrepercusserit
1st pl.repercutimusrepercutiēbāmusrepercutiēmusrepercussimusrepercusserāmusrepercusserimus
2nd pl.repercutitisrepercutiēbātisrepercutiētisrepercussistisrepercusserātisrepercusseritis
3rd pl.repercutiuntrepercutiēbantrepercutientrepercussērunt
repercussēre
repercusserantrepercusserint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.repercutiamrepercuteremrepercusserimrepercussissem
2nd sg.repercutiāsrepercuterēsrepercusserīsrepercussissēs
3rd sg.repercutiatrepercuteretrepercusseritrepercussisset
1st pl.repercutiāmusrepercuterēmusrepercusserīmusrepercussissēmus
2nd pl.repercutiātisrepercuterētisrepercusserītisrepercussissētis
3rd pl.repercutiantrepercuterentrepercusserintrepercussissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.repercutiorrepercutiēbarrepercutiar
2nd sg.repercuteris
repercutere
repercutiēbāris
repercutiēbāre
repercutiēris
repercutiēre
3rd sg.repercutiturrepercutiēbāturrepercutiētur
1st pl.repercutimurrepercutiēbāmurrepercutiēmur
2nd pl.repercutiminīrepercutiēbāminīrepercutiēminī
3rd pl.repercutiunturrepercutiēbanturrepercutientur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.repercutiarrepercuterer
2nd sg.repercutiāris
repercutiāre
repercuterēris
repercuterēre
3rd sg.repercutiāturrepercuterētur
1st pl.repercutiāmurrepercuterēmur
2nd pl.repercutiāminīrepercuterēminī
3rd pl.repercutianturrepercuterentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.repercuterepercutere
pres. 2nd pl.repercutiterepercutiminī
fut. 2nd sg.repercutitōrepercutitor
fut. 3rd sg.repercutitōrepercutitor
fut. 2nd pl.repercutitōte—
fut. 3rd pl.repercutiuntōrepercutiuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiverepercutererepercutī
perfect infinitiverepercussisserepercussum esse
future infinitiverepercussūrum esserepercussum īrī
present participlerepercutiēns—
perfect participle—repercussus
repercussa, repercussā, repercussae, repercussam, repercussārum, repercussās, repercusse, repercussīs, repercussō, repercussōrum, repercussōs
future participlerepercussūrus
repercussūra, repercussūrā, repercussūrae, repercussūram, repercussūrārum, repercussūrās, repercussūre, repercussūrī, repercussūrīs, repercussūrō, repercussūrōrum, repercussūrōs, repercussūrum
repercutiendus
repercutiundus, repercutienda, repercutiendā, repercutiendae, repercutiendam, repercutiendārum, repercutiendās, repercutiende, repercutiendīs, repercutiendōrum, repercutiendōs
gerundrepercutiendī, repercutiendō, repercutiendumsupinerepercussum, repercussū

rĕ-percŭtĭo, cussi, cussum, 3, v. a.,
I. to strike, push, or drive back, cause to rebound; to reflect, reverberate, re-echo, resound (not ante-Aug.; cf.: repello, reflecto).
I. Lit., of light, sound, etc.: gemmae Clara repercusso reddebant lumina Phoebo, reflected, Ov. M. 2, 110: lumen, Verg. A. 8, 23: aes clipei, Ov. M. 4, 782: illa repercussae imaginis umbra est, id. ib. 3, 434; cf. Plin. 33, 9, 45, § 128: montis anfractu repercussae voces, re-echoing, resounding, Tac. A. 4, 51: clamor, Curt. 3, 10, 2: valles, Liv. 21, 33.—
B. Of other objects: (discus) repercussus, rebounding, Ov. M. 10, 184 Jahn N. cr.: remigem cum e navi fluctus abjecisset, altero latere repercussum fluctus contrarius in navem retulit, hurled back, Val. Max. 1, 8, 11: ita est aliquid quod hujus fontis excursum repercutiat, Plin. Ep. 4, 30, 8.—
II. Trop., to cast back, retort, repel: aliena aut reprehendimus, aut refutamus, aut elevamus, aut repercutimus, aut eludimus, Quint. 6, 3, 23: repercutiendi multa sunt genera, id. 6, 3, 78: orationes dicto, Plin. praef. § 31: fascinationes (despuendo), to avert (syn. aversari), id. 28, 4, 7, § 35.

Origins

  1. Proto-Italic*wre-
  2. Latinrepercutiō

Latin percutiō Latin repercutiō From re- + percutiō.

Descendants
  • Catalanrepercutir
  • Englishrepercuss
  • Frenchrépercuter
  • Italianripercuotere
  • Portugueserepercutir
  • Spanishrepercutir
  • Galicianrepercutir

In English words that came into English from repercutiō

  • repercussionrepercussio
  • repercussrepercusus

Quick answers

What does repercutiō mean in Latin?
repercutiō, a verb, means “to rebound, reflect; to reverberate, resound”.
What are the principal parts of repercutiō?
repercutiō, repercutere, repercussī (third (-iō variant) conjugation).
How do you pronounce repercutiō?
In classical Latin, [rɛ.pɛrˈkʊ.ti.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [re.perˈkut.t͡si.o].
Where does repercutiō come from?
Proto-Italic *wre- → Latin repercutiō.