noun · masculinefourth declension
repercussus
repercussus m (genitive repercussūs)
Classical[rɛ.pɛrˈkʊs.sʊs]Ecclesiastical[re.perˈkus.sus]
Meaning
- masculineecho
- masculinereflection
- masculinereverberation
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | repercussus | repercussūs |
| genitive | repercussūs | repercussuum |
| dative | repercussuī | repercussibus |
| accusative | repercussum | repercussūs |
| ablative | repercussū | repercussibus |
| vocative | repercussus | repercussūs |
rĕpercussus, a, um, Part., from repercutio.
rĕpercussus, ūs, m. repercutio,
I. a rebounding, reverberation, repercussion, of light, sound, wind, etc.; reflection, echo, counter-pressure:
solis, Plin. 5, 5, 5, § 35; Plin. Ep. 2, 17, 17: Etesiarum, Plin. 5, 9, 10, § 55: colorum, id. 37, 2, 8, § 22: vocis, Tac. G. 3 al.: attolli colles occursantium inter se radicum repercussu, by the meeting or crowding together, Plin. 16, 2, 2, § 6: ut, ex splendore galearum, et repercussu, quasi ardere caelum videretur, Flor. 3, 3, 15: maris, Plin. Ep. 10, 61 (69), 4.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
repercussus
P. of repercutio.
(repercussus ūs), m
repercutio, a reverberation, echo .—Only abl sing. : quo gravior vox repercussu intumescat, Ta.
Origins
Perfect passive participle of repercutiō