adjectivefirst/second-declension adjective
rēmivagus
rēmivagus (feminine rēmivaga, neuter rēmivagum)
Classical[reːˈmɪ.wa.ɡʊs]Ecclesiastical[reˈmiː.va.ɡus]
Meaning
- adjectiveoar-wafted, impelled by oars
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | rēmivagus | rēmivaga | rēmivagum |
| genitive | rēmivagī | rēmivagae | rēmivagī |
| dative | rēmivagō | rēmivagae | rēmivagō |
| accusative | rēmivagum | rēmivagam | rēmivagum |
| ablative | rēmivagō | rēmivagā | rēmivagō |
| vocative | rēmivage | rēmivaga | rēmivagum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | rēmivagī | rēmivagae | rēmivaga |
| genitive | rēmivagōrum | rēmivagārum | rēmivagōrum |
| dative | rēmivagīs | rēmivagīs | rēmivagīs |
| accusative | rēmivagōs | rēmivagās | rēmivaga |
| ablative | rēmivagīs | rēmivagīs | rēmivagīs |
| vocative | rēmivagī | rēmivagae | rēmivaga |
rēmĭ-văgus, a, um, adj. remus,
I. oar-wafted, impelled by oars: celox, Varr. ap. Non. 533, 8.
Origins
From rēmus (“oar”) + vagus (“wandering”).