noun · masculinethird declension
reliquātor
reliquātor m (genitive reliquātōris)
Classical[rɛ.lɪˈkʷaː.tɔr]Ecclesiastical[re.liˈkʷaː.tor]
Meaning
- Late Latinone who is in arrears
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | reliquātor | reliquātōrēs |
| genitive | reliquātōris | reliquātōrum |
| dative | reliquātōrī | reliquātōribus |
| accusative | reliquātōrem | reliquātōrēs |
| ablative | reliquātōre | reliquātōribus |
| vocative | reliquātor | reliquātōrēs |
rĕlĭquātor, ōris, m. id.,
I. one in arrears, a defaulter (post-class.):
superioris anni, Dig. 46, 3, 102: vectigalium, ib. 39, 4, 9, § 2: decem millium solidorum, Cassiod. Var. 5, 6.