noun · masculinefourth declension
relictus
relictus m (genitive relictūs)
Classical[rɛˈlɪk.tʊs]Ecclesiastical[reˈlik.tus]
Meaning
- masculinea leaving behind, a forsaking; desertion, abandonment
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | relictus | relictūs |
| genitive | relictūs | relictuum |
| dative | relictuī | relictibus |
| accusative | relictum | relictūs |
| ablative | relictū | relictibus |
| vocative | relictus | relictūs |
rĕlictus, a, um, Part., from relinquo.
rĕlictus, ūs, m. relinquo,
I. a forsaking, abandoning:
ut labor virilis exercendique corporis studium, relictui sit, i. e. be abandoned, neglected, Gell. 3, 1, 9.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
relictus
P. of relinquo.
Origins
Perfect passive participle of relinquō (“to abandon; to relinquish”).
In English words that came into English from relictus
- relictedrelictus