LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

refūtō

refūtō (present infinitive refūtāre, perfect active refūtāvī, supine refūtātum)
Classical[rɛˈfuː.toː]Ecclesiastical[reˈfuː.to]

Meaning

  1. to check, repress
  2. to restrain, oppose
  3. to refute

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Refutare · Confutare · Refellere

1. Refutare and confutare (from sputare? or φοιτᾶν?) denote a refutation, in whatever manner; refellere (from fallere) on good grounds, and by convincing arguments. 2. The refutans acts on the defensive in refuting the arguments that are opposed to him; the confutans, on the offensive, in exposing their nullity, and cutting them up. Cic. Font. 1. Plus laboris consumo in poscendis testibus quam defensores in refutandis; comp. with N. D. ii. 17. Cujus opinionis levitas confutata a Cotta non desiderat orationem meam. (iv. 43.)

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.refūtōrefūtābamrefūtābōrefūtāvīrefūtāveramrefūtāverō
refūtārō
2nd sg.refūtāsrefūtābāsrefūtābisrefūtāvistī
refūtāstī
refūtāverās
refūtārās
refūtāveris
3rd sg.refūtatrefūtābatrefūtābitrefūtāvitrefūtāverat
refūtārat
refūtāverit
refūtārit
1st pl.refūtāmusrefūtābāmusrefūtābimusrefūtāvimusrefūtāverāmusrefūtāverimus
refūtārimus
2nd pl.refūtātisrefūtābātisrefūtābitisrefūtāvistis
refūtāstis
refūtāverātis
refūtārātis
refūtāveritis
refūtāritis
3rd pl.refūtantrefūtābantrefūtābuntrefūtāvērunt
refūtāvēre, refūtārunt
refūtāverant
refūtārant
refūtāverint
refūtārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.refūtemrefūtāremrefūtāverim
refūtārim
refūtāvissem
refūtāssem
2nd sg.refūtēsrefūtārēsrefūtāverīsrefūtāvissēs
refūtāssēs
3rd sg.refūtetrefūtāretrefūtāverit
refūtārit
refūtāvisset
refūtāsset
1st pl.refūtēmusrefūtārēmusrefūtāverīmus
refūtārīmus
refūtāvissēmus
refūtāssēmus
2nd pl.refūtētisrefūtārētisrefūtāverītis
refūtārītis
refūtāvissētis
refūtāssētis
3rd pl.refūtentrefūtārentrefūtāverint
refūtārint
refūtāvissent
refūtāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.refūtorrefūtābarrefūtābor
2nd sg.refūtāris
refūtāre
refūtābāris
refūtābāre
refūtāberis
refūtābere
3rd sg.refūtāturrefūtābāturrefūtābitur
1st pl.refūtāmurrefūtābāmurrefūtābimur
2nd pl.refūtāminīrefūtābāminīrefūtābiminī
3rd pl.refūtanturrefūtābanturrefūtābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.refūterrefūtārer
2nd sg.refūtēris
refūtēre
refūtārēris
refūtārēre
3rd sg.refūtēturrefūtārētur
1st pl.refūtēmurrefūtārēmur
2nd pl.refūtēminīrefūtārēminī
3rd pl.refūtenturrefūtārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.refūtārefūtāre
pres. 2nd pl.refūtāterefūtāminī
fut. 2nd sg.refūtātōrefūtātor
fut. 3rd sg.refūtātōrefūtātor
fut. 2nd pl.refūtātōte—
fut. 3rd pl.refūtantōrefūtantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiverefūtārerefūtārī
perfect infinitiverefūtāvisse
refūtāsse
refūtātum esse
future infinitiverefūtātūrum esserefūtātum īrī
present participlerefūtāns—
perfect participle—refūtātus
refūtāta, refūtātā, refūtātae, refūtātam, refūtātārum, refūtātās, refūtātī, refūtātōrum, refūtātōs
future participlerefūtātūrus
refūtātūra, refūtātūrā, refūtātūrae, refūtātūram, refūtātūrārum, refūtātūrās, refūtātūre, refūtātūrī, refūtātūrīs, refūtātūrō, refūtātūrōrum, refūtātūrōs, refūtātūrum
refūtandus
refūtanda, refūtandā, refūtandae, refūtandam, refūtandārum, refūtandās, refūtande, refūtandīs, refūtandōrum, refūtandōs
gerundrefūtandī, refūtandō, refūtandumsupinerefūtātum, refūtātū

rĕfūto, āvi, ātum, 1, v. a. root fu-; Gr. χυ-, χεϝω, χεῦμα; cf.: fundo, futtilis, Georg Curtius Gr. Etym. p. 204 sq.,
I. to check, drive back, repress.
I. Lit.: semper illas nationes nostri imperatores refutandas potius bello quam lacessandas putaverunt, Cic. Prov. Cons. 13, 32.—
II. Trop., to repel, repress, resist, restrain, oppose (freq. and class.; syn.: reicio, reprimo).
A. In gen.: virtutem aspernari ac refutare, Cic. Rab. Post. 16, 44: refutetur ac reiciatur ille clamor, id. Tusc. 2, 33, 55: alicujus cupiditatem, id. Fam. 1, 9, 25: vitam, to contemn, Sall. Fragm. ap. Serv. ad Verg. G. 4, 218 (H. 1, 73 Dietsch); cf.: temporis munera, Quint. 10, 6, 6: alicujus libidinem, Cic. de Or. 3, 1, 4: nummum, Sol. 22 med.: ad mortem si te (Fors dicta refutet!) Prodiderim, may fate avert, Verg. A. 12, 41.—
B. In partic., to repel, rebut any thing by speech, etc.; to confute, refute, disprove (syn.: refello, redarguo): res refutat id, Lucr. 2, 245; 2, 867: nemo te ita refutandum ut gravem adversarium arbitrabatur, Cic. Vatin. 1, 1: testes, id. Font. 1, 1: nostra confirmare argumentis ac rationibus, deinde contraria refutare, id. de Or. 2, 19, 80; so (opp. confirmare) Quint. 5, prooem. § 2;: neque refutanda tantum, sed contemnenda, elevanda, ridenda sunt, id. 6, 4, 10: perjuria testimoniis, Cic. Font. 16, 35: oratio re multo magis quam verbis refutata, id. Imp. Pomp. 17, 52: infamiam pudicitiae posterae vitae castitate, Suet. Aug. 71: quos tum, ut pueri, refutare domesticis testibus solebamus, Cic. de Or. 2, 1, 2: a te refutentur, id. Fam. 9, 11, 2: tribunos oratione feroci, Liv. 2, 52 fin.— Poet., with object-clause: si quis corpus sentire refutat, denies, Lucr. 3, 350.

Origins

From re- + *futo (“to beat”). Possibly cognate with English beat.

Descendants
  • Catalanrefutar
  • Englishrefute
  • Italianrefutare
  • Italianrifiutare
  • Portugueserefutar
  • Spanishrefutar
  • Galicianrefutar
  • Piedmontesearfudé
  • Piedmonteserifudé

In English words that came into English from refūtō

  • refuterefūtō
  • refutationrefūtātiō
  • irrefutableirrefūtābilis
  • refutandumrefūtandum

Quick answers

What does refūtō mean in Latin?
refūtō, a verb, means “to check, repress; to restrain, oppose; to refute”.
What are the principal parts of refūtō?
refūtō, refūtāre, refūtāvī, refūtātum (first conjugation).
How do you pronounce refūtō?
In classical Latin, [rɛˈfuː.toː]; in ecclesiastical (church) Latin, [reˈfuː.to].
Which English words come from refūtō?
English words that go back to Latin refūtō include refute, refutandum, refutation and irrefutable.