refūtō
Meaning
- to check, repress
- to restrain, oppose
- to refute
Latīnē defined in Latin in our graded readers
falsa esse dēmōnstrōChoosing the right word Döderlein's Latin Synonyms
Refutare · Confutare · Refellere
1. Refutare and confutare (from sputare? or φοιτᾶν?) denote a refutation, in whatever manner; refellere (from fallere) on good grounds, and by convincing arguments. 2. The refutans acts on the defensive in refuting the arguments that are opposed to him; the confutans, on the offensive, in exposing their nullity, and cutting them up. Cic. Font. 1. Plus laboris consumo in poscendis testibus quam defensores in refutandis; comp. with N. D. ii. 17. Cujus opinionis levitas confutata a Cotta non desiderat orationem meam. (iv. 43.)
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | refūtō | refūtābam | refūtābō | refūtāvī | refūtāveram | refūtāverō refūtārō |
| 2nd sg. | refūtās | refūtābās | refūtābis | refūtāvistī refūtāstī | refūtāverās refūtārās | refūtāveris |
| 3rd sg. | refūtat | refūtābat | refūtābit | refūtāvit | refūtāverat refūtārat | refūtāverit refūtārit |
| 1st pl. | refūtāmus | refūtābāmus | refūtābimus | refūtāvimus | refūtāverāmus | refūtāverimus refūtārimus |
| 2nd pl. | refūtātis | refūtābātis | refūtābitis | refūtāvistis refūtāstis | refūtāverātis refūtārātis | refūtāveritis refūtāritis |
| 3rd pl. | refūtant | refūtābant | refūtābunt | refūtāvērunt refūtāvēre, refūtārunt | refūtāverant refūtārant | refūtāverint refūtārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | refūtem | refūtārem | refūtāverim refūtārim | refūtāvissem refūtāssem |
| 2nd sg. | refūtēs | refūtārēs | refūtāverīs | refūtāvissēs refūtāssēs |
| 3rd sg. | refūtet | refūtāret | refūtāverit refūtārit | refūtāvisset refūtāsset |
| 1st pl. | refūtēmus | refūtārēmus | refūtāverīmus refūtārīmus | refūtāvissēmus refūtāssēmus |
| 2nd pl. | refūtētis | refūtārētis | refūtāverītis refūtārītis | refūtāvissētis refūtāssētis |
| 3rd pl. | refūtent | refūtārent | refūtāverint refūtārint | refūtāvissent refūtāssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | refūtor | refūtābar | refūtābor |
| 2nd sg. | refūtāris refūtāre | refūtābāris refūtābāre | refūtāberis refūtābere |
| 3rd sg. | refūtātur | refūtābātur | refūtābitur |
| 1st pl. | refūtāmur | refūtābāmur | refūtābimur |
| 2nd pl. | refūtāminī | refūtābāminī | refūtābiminī |
| 3rd pl. | refūtantur | refūtābantur | refūtābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | refūter | refūtārer |
| 2nd sg. | refūtēris refūtēre | refūtārēris refūtārēre |
| 3rd sg. | refūtētur | refūtārētur |
| 1st pl. | refūtēmur | refūtārēmur |
| 2nd pl. | refūtēminī | refūtārēminī |
| 3rd pl. | refūtentur | refūtārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | refūtā | refūtāre |
| pres. 2nd pl. | refūtāte | refūtāminī |
| fut. 2nd sg. | refūtātō | refūtātor |
| fut. 3rd sg. | refūtātō | refūtātor |
| fut. 2nd pl. | refūtātōte | — |
| fut. 3rd pl. | refūtantō | refūtantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | refūtāre | refūtārī |
| perfect infinitive | refūtāvisse refūtāsse | refūtātum esse |
| future infinitive | refūtātūrum esse | refūtātum īrī |
| present participle | refūtāns | — |
| perfect participle | — | refūtātus refūtāta, refūtātā, refūtātae, refūtātam, refūtātārum, refūtātās, refūtātī, refūtātōrum, refūtātōs |
| future participle | refūtātūrus refūtātūra, refūtātūrā, refūtātūrae, refūtātūram, refūtātūrārum, refūtātūrās, refūtātūre, refūtātūrī, refūtātūrīs, refūtātūrō, refūtātūrōrum, refūtātūrōs, refūtātūrum | refūtandus refūtanda, refūtandā, refūtandae, refūtandam, refūtandārum, refūtandās, refūtande, refūtandīs, refūtandōrum, refūtandōs |
fundo, futtilis, Georg Curtius Gr. Etym. p. 204 sq., semper illas nationes nostri imperatores refutandas potius bello quam lacessandas putaverunt, Cic. Prov. Cons. 13, 32.—virtutem aspernari ac refutare, Cic. Rab. Post. 16, 44: refutetur ac reiciatur ille clamor, id. Tusc. 2, 33, 55: alicujus cupiditatem, id. Fam. 1, 9, 25: vitam, to contemn, Sall. Fragm. ap. Serv. ad Verg. G. 4, 218 (H. 1, 73 Dietsch); cf.: temporis munera, Quint. 10, 6, 6: alicujus libidinem, Cic. de Or. 3, 1, 4: nummum, Sol. 22 med.: ad mortem si te (Fors dicta refutet!) Prodiderim, may fate avert, Verg. A. 12, 41.—refello, redarguo): res refutat id, Lucr. 2, 245; 2, 867: nemo te ita refutandum ut gravem adversarium arbitrabatur, Cic. Vatin. 1, 1: testes, id. Font. 1, 1: nostra confirmare argumentis ac rationibus, deinde contraria refutare, id. de Or. 2, 19, 80; so (opp. confirmare) Quint. 5, prooem. § 2;: neque refutanda tantum, sed contemnenda, elevanda, ridenda sunt, id. 6, 4, 10: perjuria testimoniis, Cic. Font. 16, 35: oratio re multo magis quam verbis refutata, id. Imp. Pomp. 17, 52: infamiam pudicitiae posterae vitae castitate, Suet. Aug. 71: quos tum, ut pueri, refutare domesticis testibus solebamus, Cic. de Or. 2, 1, 2: a te refutentur, id. Fam. 9, 11, 2: tribunos oratione feroci, Liv. 2, 52 fin.— Poet., with object-clause: si quis corpus sentire refutat, denies, Lucr. 3, 350.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
Origins
From re- + *futo (“to beat”). Possibly cognate with English beat.
- Catalanrefutar
- Englishrefute
- Italianrefutare
- Italianrifiutare
- Portugueserefutar
- Spanishrefutar
- Galicianrefutar
- Piedmontesearfudé
- Piedmonteserifudé
In English words that came into English from refūtō
- refuterefūtō
- refutationrefūtātiō
- irrefutableirrefūtābilis
- refutandumrefūtandum