LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfourth conjugation

referciō

referciō (present infinitive refercīre, perfect active refersī, supine refertum)
Classical[rɛˈfɛr.ki.oː]Ecclesiastical[reˈfɛr.t͡ʃi.o]

Meaning

  1. to fill up, cram full
  2. to pack close together

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 4

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.referciōreferciēbamreferciamrefersīreferseramreferserō
2nd sg.refercīsreferciēbāsreferciēsrefersistīreferserāsreferseris
3rd sg.refercitreferciēbatrefercietrefersitreferseratreferserit
1st pl.refercīmusreferciēbāmusreferciēmusrefersimusreferserāmusreferserimus
2nd pl.refercītisreferciēbātisreferciētisrefersistisreferserātisreferseritis
3rd pl.referciuntreferciēbantrefercientrefersērunt
refersēre
referserantreferserint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.referciamrefercīremreferserimrefersissem
2nd sg.referciāsrefercīrēsreferserīsrefersissēs
3rd sg.referciatrefercīretreferseritrefersisset
1st pl.referciāmusrefercīrēmusreferserīmusrefersissēmus
2nd pl.referciātisrefercīrētisreferserītisrefersissētis
3rd pl.referciantrefercīrentreferserintrefersissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.referciorreferciēbarreferciar
2nd sg.refercīris
refercīre
referciēbāris
referciēbāre
referciēris
referciēre
3rd sg.refercīturreferciēbāturreferciētur
1st pl.refercīmurreferciēbāmurreferciēmur
2nd pl.refercīminīreferciēbāminīreferciēminī
3rd pl.referciunturreferciēbanturrefercientur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.referciarrefercīrer
2nd sg.referciāris
referciāre
refercīrēris
refercīrēre
3rd sg.referciāturrefercīrētur
1st pl.referciāmurrefercīrēmur
2nd pl.referciāminīrefercīrēminī
3rd pl.refercianturrefercīrentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.refercīrefercīre
pres. 2nd pl.refercīterefercīminī
fut. 2nd sg.refercītōrefercītor
fut. 3rd sg.refercītōrefercītor
fut. 2nd pl.refercītōte—
fut. 3rd pl.referciuntōreferciuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiverefercīrerefercīrī
perfect infinitiverefersisserefertum esse
future infinitiverefertūrum esserefertum īrī
present participlereferciēns—
perfect participle—refertus
referta, refertā, refertae, refertam, refertārum, refertās, referte, refertī, refertīs, refertō, refertōrum, refertōs
future participlerefertūrus
refertūra, refertūrā, refertūrae, refertūram, refertūrārum, refertūrās, refertūre, refertūrī, refertūrīs, refertūrō, refertūrōrum, refertūrōs, refertūrum
referciendus
referciundus, refercienda, referciendā, referciendae, referciendam, referciendārum, referciendās, referciende, referciendīs, referciendōrum, referciendōs
gerundreferciendī, referciendō, referciendumsupinerefertum, refertū

rĕ-fercĭo, si, tum, 4, v. a. farcio,
I. to fill up, stuff, cram (class.; most freq. in the P. a.).
I. Lit.: meministis tum judices, corporibus civium Tiberim compleri, cloacas referciri, Cic. Sest. 35, 77: horrea, Plin. Pan. 31, 6: aerarium publicum, Avid. Cass. ap. Volcat. Avid. Cass. fin.— Poet., of personal objects: quem Fortuna donis opimis refersit, Sil. 5, 266.—
II. Trop.: perfice, ut Crassus quae coarctavit et peranguste refersit in oratione suā, dilatet nobis atque explicet, Cic. de Or. 1, 35, 163: aures refersit istis sermonibus, id. Rab. Post. 14, 40: libros puerilibus fabulis, id. N. D. 1, 13, 34: libris omnia, id. Tusc. 2, 2, 6: hominum vitam superstitione omni, id. N. D. 2, 24, 63. — Hence, rĕfertus, a, um, P. a., stuffed, crammed, filled full.
(a). With abl. (of things): habere villas ornamentis refertas, Cic. Verr. 2, 4, 57, § 126; cf.: omnibus rebus ornatae ac refertae urbes, id. Imp. Pomp. 8, 21: insula Delos referta divitiis, id. ib. 18, 55: domus cupas taedā ac pice refertas, * Caes. B. C. 2, 11, 2: loca referta praedā, Liv. 5, 41: cera referta notis, Ov. Am. 1, 12, 8.— Sup.: theatrum celebritate refertissimum, Cic. Q. Fr. 1, 1, 14, § 42: Xerxes refertus omnibus praemiis donisque fortunae, id. Tusc. 5, 7, 20; cf.: bellorum praemiis refertos, Tac. A. 11, 7: refertus honestis studiis, id. Or. 34: vita undique referta bonis, Cic. Tusc. 5, 31, 86, id. Brut. 85, 294: litterae refertae omni officio, diligentiā, suavitate, id. Q. Fr. 2, 13 (15, a), 1: refertae sententiis poëtarum, Quint. 5, 11, 39: carmina referta contumeliis, Tac. A. 4, 34 fin.: flumen crocodilis refertum, Plin. 5, 1, 1, § 10.—With abl. personae (less freq.): domus erat aleatoribus referta, plena ebriorum, Cic. Phil. 2, 27, 67: armatis militibus refertum forum, id. Deiot. 12, 33; cf. Cic. Verr. 2, 1, 52, § 137; id. Planc. 8, 19; id. Or. 41, 140; 42, 146; id. Pis. 5, 11: per refertum clientibus atrium prodire, Sen. Brev. Vit. 14, 4.—
(b). With gen. (of persons): referta Gallia negotiatorum est, plena civium Romanorum, Cic. Font. 5, 11 B. and K. (al. 1, 1): oppida hominum referta, Varr. ap. Non. 501, 15: referta quondam Italia Pythagoreorum fuit, Cic. de Or. 2, 37, 154: audieram refertam esse Graeciam sceleratissimorum hominum ac nefariorum, id. Planc. 41, 98: urbem refertam esse optimatium, id. Att. 9, 1, 2: mare refertum fore praedonum, id. Rab. Post. 8, 20.— Very rarely of things: cum refertam urbem atque Italiam fanorum haberemus, Cic. Har. Resp. 13, 28: castra referta regalis opulentiae capta, Just. 2, 14, 6; cf.: saltus elephantorum refertus, Plin. 5, 1, 1, § 15.— *
(g). With de: quaerebat, cur de hujusmodi nugis referti essent eorum libri, Cic. de Or. 1, 19, 86.—
(d). Absol.: Suessam Pometiam urbem opulentam refertamque cepit, Cic. Rep. 2, 24, 45 Mos.: locuples ac referta domus, id. de Or. 1, 35, 161: aerarium, id. ib. 2, 2, 2, § 6: Asia, id. Mur. 9, 20: refertos agros, Tac. H. 2, 56: utrique (Academici et Peripatetici) disciplinae formula plena et referta, Cic. Ac. 1, 4, 17.— Comp.: refertius aerarium, Cic. Verr. 2, 3, 87, § 202.— Adv. does not occur.

Origins

  1. Proto-Italic*wre-
  2. Latinreferciō

Proto-Indo-European *bʰrekʷ- Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *bʰr̥kʷyéti Proto-Italic *farkiō Latin farciō Latin referciō From re- + farciō (“cram, stuff”).

Quick answers

What does referciō mean in Latin?
referciō, a verb, means “to fill up, cram full; to pack close together”.
What are the principal parts of referciō?
referciō, refercīre, refersī, refertum (fourth conjugation).
How do you pronounce referciō?
In classical Latin, [rɛˈfɛr.ki.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [reˈfɛr.t͡ʃi.o].
Where does referciō come from?
Proto-Italic *wre- → Latin referciō.