adjectivefirst/second-declension adjective
recalvus
recalvus (feminine recalva, neuter recalvum)
Classical[rɛˈkaɫ.wʊs]Ecclesiastical[reˈkal.vus]
Meaning
- adjectivebald in front; partially bald
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | recalvus | recalva | recalvum |
| genitive | recalvī | recalvae | recalvī |
| dative | recalvō | recalvae | recalvō |
| accusative | recalvum | recalvam | recalvum |
| ablative | recalvō | recalvā | recalvō |
| vocative | recalve | recalva | recalvum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | recalvī | recalvae | recalva |
| genitive | recalvōrum | recalvārum | recalvōrum |
| dative | recalvīs | recalvīs | recalvīs |
| accusative | recalvōs | recalvās | recalva |
| ablative | recalvīs | recalvīs | recalvīs |
| vocative | recalvī | recalvae | recalva |
rĕ-calvus, a, um, adj. (ante- and postclass.),
I. bald in front: frons, Sen. ap. Hier. adv. Jovin. 1, 38.—Transf., of persons, with a bald forehead:
senex, Plaut. Rud. 2, 2, 12.Origins
- Proto-Italic*wre-
- Latinrecalvus
Proto-Indo-European *kl̥H-der. Proto-Italic *kalVwos Latin calvus Latin recalvus From re- + calvus (“bald”).