noun · masculinefourth declension
quīndecimvirātus
quīndecimvirātus m (genitive quīndecimvirātūs)
Classical[kʷiːn.dɛ.kɪm.wɪˈraː.tʊs]Ecclesiastical[kʷin.de.t͡ʃim.viˈraː.tus]
Meaning
- quindecimvirate (rank or office of a quindecimvir)
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | quīndecimvirātus | quīndecimvirātūs |
| genitive | quīndecimvirātūs | quīndecimvirātuum |
| dative | quīndecimvirātuī | quīndecimvirātibus |
| accusative | quīndecimvirātum | quīndecimvirātūs |
| ablative | quīndecimvirātū | quīndecimvirātibus |
| vocative | quīndecimvirātus | quīndecimvirātūs |
quindĕcimvĭrātus, ūs, m. id.,
I. the dignity of a quindecimvir, the quindecimvirate, Lampr. Alex. Sev. 49.
Origins
Proto-Indo-European *-tus Proto-Italic *-tus Latin -tus, -tūs Latin -ātus Latin quīndecimvirātus From quīndecimvir + -ātus.