noun · femininethird declension
quiditās
quiditās f (genitive quiditātis)
Classical[ˈkʷɪ.dɪ.taːs]Ecclesiastical[ˈkʷiː.di.tas]
Meaning
- Medieval Latinquiddity, whatness
Omnis autem essentia vel quiditās potest intelligī sine hōc, quod aliquid intelligātur dē esse suō; possum enim intelligere quid est homō vel phoenīx et tamen ignōrāre an esse habeat in rērum nātūrā.
But every essence or quiddity can be understood without anything being understood about its existence; for I can understand what a man is, or a phoenix, and yet not know whether it has existence in the nature of things.c. 1250, Thomas Aquinas, chapter 4, in Dē ente et essentiā:
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | quiditās | quiditātēs |
| genitive | quiditātis | quiditātum |
| dative | quiditātī | quiditātibus |
| accusative | quiditātem | quiditātēs |
| ablative | quiditāte | quiditātibus |
| vocative | quiditās | quiditātēs |
Origins
Proto-Indo-European *-teh₂ Proto-Indo-European *-ts Proto-Indo-European *-teh₂ts Proto-Italic *-tāts Latin -tās Latin quiditās From quid (“what”) + -tās (“ness”).
In English words that came into English from quiditās
- quiddityquidditās