proper noun · masculinesecond declension
Quartīnus
Quartīnus m sg (genitive Quartīnī)
Classical[kʷarˈtiː.nʊs]Ecclesiastical[kʷarˈtiː.nus]
Meaning
- A Roman cognomen — famously held by
- Titus Quartinus, a Roman usurper
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | Quartīnus | — |
| genitive | Quartīnī | — |
| dative | Quartīnō | — |
| accusative | Quartīnum | — |
| ablative | Quartīnō | — |
| vocative | Quartīne | — |
Origins
Proto-Indo-European *-nós Proto-Indo-European *-iHnos Proto-Italic *-īnos Latin -īnus Latin Quartīnus From quartus + -īnus.