adjectivefirst/second-declension adjective
quaestōricius
quaestōricius (feminine quaestōricia, neuter quaestōricium)
Classical[kʷae̯s.toːˈrɪ.ki.ʊs]Ecclesiastical[kʷes.toˈriː.t͡ʃi.us]
Meaning
- adjectiverelationalquaestor
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | quaestōricius | quaestōricia | quaestōricium |
| genitive | quaestōriciī | quaestōriciae | quaestōriciī |
| dative | quaestōriciō | quaestōriciae | quaestōriciō |
| accusative | quaestōricium | quaestōriciam | quaestōricium |
| ablative | quaestōriciō | quaestōriciā | quaestōriciō |
| vocative | quaestōricie | quaestōricia | quaestōricium |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | quaestōriciī | quaestōriciae | quaestōricia |
| genitive | quaestōriciōrum | quaestōriciārum | quaestōriciōrum |
| dative | quaestōriciīs | quaestōriciīs | quaestōriciīs |
| accusative | quaestōriciōs | quaestōriciās | quaestōricia |
| ablative | quaestōriciīs | quaestōriciīs | quaestōriciīs |
| vocative | quaestōriciī | quaestōriciae | quaestōricia |
quaestōrīcĭus or -tĭus, a, um, adj. quaestor,
I. of or belonging to a quæstor, quæstorian: QVAESTORICII, who had been quæstors, Tab. Canusin. ap. Inscr. Orell. 3721.
Origins
From quaestōr- + -icius.