noun · femininefirst declension
pūnctūra
pūnctūra f (genitive pūnctūrae)
Classical[puːŋkˈtuː.ra]Ecclesiastical[puŋkˈtuː.ra]
Meaning
- a pricking, prick, puncture
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | pūnctūra | pūnctūrae |
| genitive | pūnctūrae | pūnctūrārum |
| dative | pūnctūrae | pūnctūrīs |
| accusative | pūnctūram | pūnctūrās |
| ablative | pūnctūrā | pūnctūrīs |
| vocative | pūnctūra | pūnctūrae |
punctūra, ae, f. pungo,
I. a pricking, prick, puncture (post-class.):
assiduae puncturae, Cels. 10, 9: teli, Firm. Math. 8, 21 dub.Origins
From perfect passive participle pūnctus (“pricked, punctured, pierced”) + -tūra, from pungō.
Descendants
- Italianpuntura
- Spanishpuntura
In English words that came into English from pūnctūra
- acupunctureacūpūnctūra