nounsecond declension
pūnctum temporis
pūnctum temporis n (genitive pūnctī temporis)
Classical[ˈpuːŋk.tũː ˈtɛm.pɔ.rɪs]Ecclesiastical[ˈpuŋk.tum ˈtɛm.po.ris]
Meaning
- instant, moment
- second (unit of time)
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | pūnctum temporis | pūncta temporis |
| genitive | pūnctī temporis | pūnctōrum temporis |
| dative | pūnctō temporis | pūnctīs temporis |
| accusative | pūnctum temporis | pūncta temporis |
| ablative | pūnctō temporis | pūnctīs temporis |
| vocative | pūnctum temporis | pūncta temporis |
Origins
Literally, "point of time".