noun · neutersecond declension
pūnctulum
pūnctulum n (genitive pūnctulī)
Classical[ˈpuːŋk.tʊ.ɫũː]Ecclesiastical[ˈpuŋk.tu.lum]
Meaning
- small prick, point or spot
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | pūnctulum | pūnctula |
| genitive | pūnctulī | pūnctulōrum |
| dative | pūnctulō | pūnctulīs |
| accusative | pūnctulum | pūnctula |
| ablative | pūnctulō | pūnctulīs |
| vocative | pūnctulum | pūnctula |
punctŭlum, i, n. dim. punctum,
I. a slight prick (post-class.), App. M. 6, p. 182, 8.—
II. A small point:
miratur de brevi punctulo tantum incrementum, App. M. 5, p. 164, 18.Origins
Proto-Indo-European *pewǵ-der. Proto-Italic *pungō Latin pungō Latin pūnctus Latin pūnctum Proto-Indo-European *-lós Proto-Indo-European *-elós Proto-Italic *-elos Latin ulum Latin pūnctulum From pūnctum (“point”) + ulum (diminutive suffix).
Descendants
- Englishpunctule