noun · masculinethird declension
pūmiliō
pūmiliō m or f (genitive pūmiliōnis)
Meaning
- dwarf
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | pūmiliō | pūmiliōnēs |
| genitive | pūmiliōnis | pūmiliōnum |
| dative | pūmiliōnī | pūmiliōnibus |
| accusative | pūmiliōnem | pūmiliōnēs |
| ablative | pūmiliōne | pūmiliōnibus |
| vocative | pūmiliō | pūmiliōnēs |
pūmĭlĭo (collat. form pūmĭlo, Stat. S. 1, 6, 57), ōnis, comm. pumilus,
I. a dwarf, pigmy:
necari a non armato pumilione, Mart. 1, 43, 10: scutum pumilionis erit, id. 14, 213, 2.—Of women: parvula, pumilio (est) Χαρίτων μία, tota merum sal, Lucr. 4, 1162.—Prov.: pumilio, licet in monte, non est magnus, Sen. Ep. 76, 31.—Transf., of fowls, Col. 8, 2, 14; bantams, Plin. 10, 56, 77, § 156; of plants, id. 11, 49, 108, § 260; 12, 2, 6, § 13; 17, 22, 35, § 176.Origins
From pūmilus + -iō. Sometimes interpreted as formed by analogy with Ancient Greek Πυγμαῖοι (Pugmaîoi, “the Pigmies”), from πυγμή (pugmḗ, “fist”), but problematic. If so, ultimately cognate also with pugnus (“fist”).