LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

pūmicō

pūmicō (present infinitive pūmicāre, perfect active pūmicāvī, supine pūmicātum)
Classical[puː.mɪˈkaː.rɛ]Ecclesiastical[pu.miˈkaː.re]

Meaning

  1. to rub smooth using a pumice

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.pūmicōpūmicābampūmicābōpūmicāvīpūmicāverampūmicāverō
2nd sg.pūmicāspūmicābāspūmicābispūmicāvistīpūmicāverāspūmicāveris
3rd sg.pūmicatpūmicābatpūmicābitpūmicāvitpūmicāveratpūmicāverit
1st pl.pūmicāmuspūmicābāmuspūmicābimuspūmicāvimuspūmicāverāmuspūmicāverimus
2nd pl.pūmicātispūmicābātispūmicābitispūmicāvistispūmicāverātispūmicāveritis
3rd pl.pūmicantpūmicābantpūmicābuntpūmicāvērunt
pūmicāvēre
pūmicāverantpūmicāverint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.pūmicempūmicārempūmicāverimpūmicāvissem
2nd sg.pūmicēspūmicārēspūmicāverīspūmicāvissēs
3rd sg.pūmicetpūmicāretpūmicāveritpūmicāvisset
1st pl.pūmicēmuspūmicārēmuspūmicāverīmuspūmicāvissēmus
2nd pl.pūmicētispūmicārētispūmicāverītispūmicāvissētis
3rd pl.pūmicentpūmicārentpūmicāverintpūmicāvissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.pūmicorpūmicābarpūmicābor
2nd sg.pūmicāris
pūmicāre
pūmicābāris
pūmicābāre
pūmicāberis
pūmicābere
3rd sg.pūmicāturpūmicābāturpūmicābitur
1st pl.pūmicāmurpūmicābāmurpūmicābimur
2nd pl.pūmicāminīpūmicābāminīpūmicābiminī
3rd pl.pūmicanturpūmicābanturpūmicābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.pūmicerpūmicārer
2nd sg.pūmicēris
pūmicēre
pūmicārēris
pūmicārēre
3rd sg.pūmicēturpūmicārētur
1st pl.pūmicēmurpūmicārēmur
2nd pl.pūmicēminīpūmicārēminī
3rd pl.pūmicenturpūmicārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.pūmicāpūmicāre
pres. 2nd pl.pūmicātepūmicāminī
fut. 2nd sg.pūmicātōpūmicātor
fut. 3rd sg.pūmicātōpūmicātor
fut. 2nd pl.pūmicātōte—
fut. 3rd pl.pūmicantōpūmicantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivepūmicārepūmicārī
perfect infinitivepūmicāvissepūmicātum esse
future infinitivepūmicātūrum essepūmicātum īrī
present participlepūmicāns—
perfect participle—pūmicātus
future participlepūmicātūruspūmicandus
gerundpūmicandī, pūmicandō, pūmicandumsupinepūmicātum, pūmicātū

pūmĭco, āvi, ātum, 1, v. a. id.,
I. to rub or smooth with pumice-stone, to polish (anteclass. and post-Aug.): rador, subvellor, desquamor, pumicor, ornor, Lucil. ap. Non. 95, 16: pumicata manus, Mart. 5, 41, 6: pumicata frons, id. 1, 67, 10; Cat. 39, 19: dentes, Hier. Ep. 10.—
II. Trop.: nullis assentantium pumicatur sermonibus, Ambros. Ep. 43, 12.—Hence, pūmĭcātus, a um, P. a., smoothed, i. e. effeminate, luxurious: homo comptus et pumicatus, Plin. Ep. 2, 11, 23: satrapae (with myrrhati, malobathrati), Sid. Ep. 8, 3 fin.: detonsus pumicatusque, id. ib. 1, 7.

Origins

Latin -ic- Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin -icō Latin pūmicō From pūmex + -icō.

In English words that came into English from pūmicō

  • pumicatepumicatus

Quick answers

What does pūmicō mean in Latin?
pūmicō, a verb, means “to rub smooth using a pumice”.
What are the principal parts of pūmicō?
pūmicō, pūmicāre, pūmicāvī, pūmicātum (first conjugation).
How do you pronounce pūmicō?
In classical Latin, [puː.mɪˈkaː.rɛ]; in ecclesiastical (church) Latin, [pu.miˈkaː.re].