adjectivefirst/second-declension adjective
prosēlytus1
prosēlytus (feminine prosēlyta, neuter prosēlytum)
Classical[prɔˈseː.ly.tʊs]Ecclesiastical[proˈs̬ɛː.li.tus]
Meaning
- Late Latinadjectivecome from abroad, foreign, strange
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | prosēlytus | prosēlyta | prosēlytum |
| genitive | prosēlytī | prosēlytae | prosēlytī |
| dative | prosēlytō | prosēlytae | prosēlytō |
| accusative | prosēlytum | prosēlytam | prosēlytum |
| ablative | prosēlytō | prosēlytā | prosēlytō |
| vocative | prosēlyte | prosēlyta | prosēlytum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | prosēlytī | prosēlytae | prosēlyta |
| genitive | prosēlytōrum | prosēlytārum | prosēlytōrum |
| dative | prosēlytīs | prosēlytīs | prosēlytīs |
| accusative | prosēlytōs | prosēlytās | prosēlyta |
| ablative | prosēlytīs | prosēlytīs | prosēlytīs |
| vocative | prosēlytī | prosēlytae | prosēlyta |
prŏsēlўtus, a, um, = προσήλυτος,
I. come from abroad, foreign, strange (late Lat.):
numeravit Salomon omnes viros proselytos, Vulg. 2 Par. 2, 17.—Hence, as subst., 1. prŏsēlўtus, i, m.
I. A sojourner, a stranger in the land:
proselyti et advenae, Vulg. Tob. 1, 7; id. Ezech. 14, 7.—II. Esp., one that has come over from heathenism to the Jewish religion, a proselyte (postclass.), Tert. adv. Marc. 3, 21; Hier. Ep. 64, n. 8; Vulg. Matt. 23, 15; Inscr. Fabr. p. 465, n. 101.—
2. prŏsēlўta, ae, f., a female proselyte, converted woman, Inscr. Orell. 25, 22.
Origins
From Ancient Greek προσήλυτος (prosḗlutos, “one that has arrived at [a place]”, “stranger”, “sojourner”; “one who has come over to Judaism”, “convert”, “proselyte”), from προσέρχομαι (prosérkhomai).