adjectivefirst/second-declension adjective
propitiātōrius
propitiātōrius (feminine propitiātōria, neuter propitiātōrium)
Classical[prɔ.pɪ.ti.aːˈtoː.ri.ʊs]Ecclesiastical[pro.pit.t͡si.aˈtɔː.ri.us]
Meaning
- EcclesiasticalLatinadjectiveatoning, reconciling, propitiating
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | propitiātōrius | propitiātōria | propitiātōrium |
| genitive | propitiātōriī | propitiātōriae | propitiātōriī |
| dative | propitiātōriō | propitiātōriae | propitiātōriō |
| accusative | propitiātōrium | propitiātōriam | propitiātōrium |
| ablative | propitiātōriō | propitiātōriā | propitiātōriō |
| vocative | propitiātōrie | propitiātōria | propitiātōrium |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | propitiātōriī | propitiātōriae | propitiātōria |
| genitive | propitiātōriōrum | propitiātōriārum | propitiātōriōrum |
| dative | propitiātōriīs | propitiātōriīs | propitiātōriīs |
| accusative | propitiātōriōs | propitiātōriās | propitiātōria |
| ablative | propitiātōriīs | propitiātōriīs | propitiātōriīs |
| vocative | propitiātōriī | propitiātōriae | propitiātōria |
prŏpĭtĭātōrĭus, a, um, adj. propitiator,
I. atoning, reconciling (eccl. Lat.):
bonitas Dei, Ambros. Fug. Sec. 3, 14.—Hence, subst.: † prŏpĭtĭātōrĭum, ĭi, n. I. A means of reconciliation, an atonement, propitiation:
propitiatorium, quasi propitiationis oratorium, Isid. Orig. 15, 4; Ambros. Ep. 4, 4.—Origins
propitiātor (“a propitiator”) + -ius (forms adjectives from nouns)
Descendants
- Englishpropitiatory
In English words that came into English from propitiātōrius
- propitiatorypropitiātōrius