LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

propitiātōrius

propitiātōrius (feminine propitiātōria, neuter propitiātōrium)
Classical[prɔ.pɪ.ti.aːˈtoː.ri.ʊs]Ecclesiastical[pro.pit.t͡si.aˈtɔː.ri.us]

Meaning

  1. EcclesiasticalLatinadjectiveatoning, reconciling, propitiating

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativepropitiātōriuspropitiātōriapropitiātōrium
genitivepropitiātōriīpropitiātōriaepropitiātōriī
dativepropitiātōriōpropitiātōriaepropitiātōriō
accusativepropitiātōriumpropitiātōriampropitiātōrium
ablativepropitiātōriōpropitiātōriāpropitiātōriō
vocativepropitiātōriepropitiātōriapropitiātōrium
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativepropitiātōriīpropitiātōriaepropitiātōria
genitivepropitiātōriōrumpropitiātōriārumpropitiātōriōrum
dativepropitiātōriīspropitiātōriīspropitiātōriīs
accusativepropitiātōriōspropitiātōriāspropitiātōria
ablativepropitiātōriīspropitiātōriīspropitiātōriīs
vocativepropitiātōriīpropitiātōriaepropitiātōria

prŏpĭtĭātōrĭus, a, um, adj. propitiator,
I. atoning, reconciling (eccl. Lat.): bonitas Dei, Ambros. Fug. Sec. 3, 14.—Hence, subst.: † prŏpĭtĭātōrĭum, ĭi, n.
I. A means of reconciliation, an atonement, propitiation: propitiatorium, quasi propitiationis oratorium, Isid. Orig. 15, 4; Ambros. Ep. 4, 4.—
II. A place of atonement, Vulg. Exod. 25, 17; id. Heb. 9, 5.

Origins

propitiātor (“a propitiator”) + -ius (forms adjectives from nouns)

Descendants
  • Englishpropitiatory

In English words that came into English from propitiātōrius

  • propitiatorypropitiātōrius

Quick answers

What does propitiātōrius mean in Latin?
propitiātōrius, a adjective, means “atoning, reconciling, propitiating”.
How do you pronounce propitiātōrius?
In classical Latin, [prɔ.pɪ.ti.aːˈtoː.ri.ʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [pro.pit.t͡si.aˈtɔː.ri.us].