noun · femininethird declension
propitiātiō
propitiātiō f (genitive propitiātiōnis)
Meaning
- appeasement, atonement, propitiation
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | propitiātiō | propitiātiōnēs |
| genitive | propitiātiōnis | propitiātiōnum |
| dative | propitiātiōnī | propitiātiōnibus |
| accusative | propitiātiōnem | propitiātiōnēs |
| ablative | propitiātiōne | propitiātiōnibus |
| vocative | propitiātiō | propitiātiōnēs |
prŏpĭtĭātĭo, ōnis, f. id.,
I. an appeasing, atonement, propitiation (post-class.), Macr. Somn. Scip. 1, 7:
propitiatio placatio est, Isid. Orig. 15, 4; Ambros. Cant. 2, 14; Vulg. Lev. 23, 28 et saep.—Transf.: ipse est propitiatio pro peccatis nostris, Vulg. 1 Joh. 2, 2.Origins
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin propitiātiō From propitiō + -tiō.
Descendants
- Englishpropitiation
In English words that came into English from propitiātiō
- propitiationpropitiātiō