noun · femininethird declension
prōlātiō
prōlātiō f (genitive prōlātiōnis)
Classical[proːˈɫaː.ti.oː]Ecclesiastical[proˈlat.t͡si.o]
Meaning
- postponement
- enlargement
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | prōlātiō | prōlātiōnēs |
| genitive | prōlātiōnis | prōlātiōnum |
| dative | prōlātiōnī | prōlātiōnibus |
| accusative | prōlātiōnem | prōlātiōnēs |
| ablative | prōlātiōne | prōlātiōnibus |
| vocative | prōlātiō | prōlātiōnēs |
prōlātĭo, ōnis, f. profero.
I. A bringing forward, putting forth, adducing, pronouncing, etc.:
vocis, utterance, Lact. 4, 8, 12: verbi intellegibilis, Cael. Aur. Tard. 2, 1, 6; cf.: Latinorum nominum prolatione, v. l. for pronuntiatione, Liv. 22, 13, 7.—II. A setting forth, mentioning:
exemplorum, Cic. Or. 34, 120.—III. A putting forward, advancing.
A. Lit.:
finium, extension, enlargement, Liv. 31, 5 fin.; id. 42, 20, 4; Suet. Aug. 30; Hilar. Trin. 4, 3.—B. A putting off as to time, a deferring, delaying, delay, postponement:
judicii, Cic. Rab. Perd. 3, 8: rerum, id. Att. 7, 12, 2: diei, Caes. B. C. 3, 32.—Absol.: omnem prolationem suspectabant, Tac. H. 3, 82; so in plur., Plaut. Mil. 2, 2, 98; Tac. A. 4, 3.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
prōlātiō ōnis, f
pro+TAL-, a bringing forward, adducing, mentioning : exemplorum.— A putting forward, advancing, extension : finium, L.— A putting off, deferring, delay, postponement : iudici: rerum: diei, Cs.
Origins
From the past participle stem of prōferō + -tiō.
In English words that came into English from prōlātiō
- prolationprolationem