LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

prōgnātus

prōgnātus (feminine prōgnāta, neuter prōgnātum)
Classical[proːŋˈnaː.tʊs]Ecclesiastical[proɲˈɲaː.tus]

Meaning

  1. adjectiveborn, descended or sprung from

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeprōgnātusprōgnātaprōgnātum
genitiveprōgnātīprōgnātaeprōgnātī
dativeprōgnātōprōgnātaeprōgnātō
accusativeprōgnātumprōgnātamprōgnātum
ablativeprōgnātōprōgnātāprōgnātō
vocativeprōgnāteprōgnātaprōgnātum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeprōgnātīprōgnātaeprōgnāta
genitiveprōgnātōrumprōgnātārumprōgnātōrum
dativeprōgnātīsprōgnātīsprōgnātīs
accusativeprōgnātōsprōgnātāsprōgnāta
ablativeprōgnātīsprōgnātīsprōgnātīs
vocativeprōgnātīprōgnātaeprōgnāta

prō-gnātus, a, um, Part. [gnatus, natus, from nascor],
I. born, descended, sprung from some one; of children or descendants.
I. Lit.: CORNELIVS LVCIVS SCIPIO BARBATVS GNAIVOD PATRE PROGNATVS, first Epitaph of the Scipios; SO, PROGNATVM PVBLIO, ninth Epitaph of the Scipios: corpore Tartarino (i. e. Chao) prognata Paluda virago (i. e. Minerva, Aër), Enn. ap. Varr. L. L. 7, § 37 Müll. (Ann. v. 510 Vahl.): Sosiam Davo prognatum patre, Plaut. Am. 1, 1, 209: a meo patre prognatus, id. Men. 5, 9, 20: bonis prognatam, Ter. Phorm. 1, 2, 65; Hor. S. 1, 6, 78; 1, 2, 70: Romulus deo prognatus, Liv. 1, 40.—As subst.: prōgnātus, i, m., a child, descendant (ante-class.): parentes, Patria et prognati, children, Plaut. Am. 2, 2, 20: Herculei prognati, the descendants of Hercules, Plaut. Cas. 2, 6, 46; cf.: Tantalo prognatus, Pelope natus, i. e. Atreus, grandson of Tantalus, Cic. Tusc. 3, 12, 26: ex Cimbris Teutonisque prognati, Caes. B. G. 2, 29: Galli ab Dite patre prognati, id. ib. 6, 18: Venere, Cael. ap. Cic. Fam. 8, 15, 2: Delphis prognatus Pythius Apollo, Naev. Bell. Punic. 2, 20: quali genere prognatus? Plaut. Aul. 2, 2, 35: Castor gaudet equis, ovo prognatus eodem Pugnis, Hor. S. 2, 1, 26.—
II. Transf., of plants, sprung or grown forth: Peliaco quondam prognatae vertice pinus, Cat. 64, 1: harundines in palude prognatae, Plin. 9, 16, 23, § 56.

Quick answers

What does prōgnātus mean in Latin?
prōgnātus, a adjective, means “born, descended or sprung from”.
How do you pronounce prōgnātus?
In classical Latin, [proːŋˈnaː.tʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [proɲˈɲaː.tus].