adjectivefirst/second-declension adjective
prōgnātus
prōgnātus (feminine prōgnāta, neuter prōgnātum)
Classical[proːŋˈnaː.tʊs]Ecclesiastical[proɲˈɲaː.tus]
Meaning
- adjectiveborn, descended or sprung from
Latīnē defined in Latin in our graded readers
descended from
prōgnātus -a -um — in De Bello Gallico III
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | prōgnātus | prōgnāta | prōgnātum |
| genitive | prōgnātī | prōgnātae | prōgnātī |
| dative | prōgnātō | prōgnātae | prōgnātō |
| accusative | prōgnātum | prōgnātam | prōgnātum |
| ablative | prōgnātō | prōgnātā | prōgnātō |
| vocative | prōgnāte | prōgnāta | prōgnātum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | prōgnātī | prōgnātae | prōgnāta |
| genitive | prōgnātōrum | prōgnātārum | prōgnātōrum |
| dative | prōgnātīs | prōgnātīs | prōgnātīs |
| accusative | prōgnātōs | prōgnātās | prōgnāta |
| ablative | prōgnātīs | prōgnātīs | prōgnātīs |
| vocative | prōgnātī | prōgnātae | prōgnāta |
prō-gnātus, a, um, Part. [gnatus, natus, from nascor],
I. born, descended, sprung from some one; of children or descendants.
I. Lit.: CORNELIVS LVCIVS SCIPIO BARBATVS GNAIVOD PATRE PROGNATVS, first Epitaph of the Scipios; SO, PROGNATVM PVBLIO, ninth Epitaph of the Scipios: corpore Tartarino (i. e. Chao) prognata Paluda virago (i. e. Minerva, Aër), Enn. ap. Varr. L. L. 7, § 37 Müll. (Ann. v. 510 Vahl.):
Sosiam Davo prognatum patre, Plaut. Am. 1, 1, 209: a meo patre prognatus, id. Men. 5, 9, 20: bonis prognatam, Ter. Phorm. 1, 2, 65; Hor. S. 1, 6, 78; 1, 2, 70: Romulus deo prognatus, Liv. 1, 40.—As subst.: prōgnātus, i, m., a child, descendant (ante-class.): parentes, Patria et prognati, children, Plaut. Am. 2, 2, 20: Herculei prognati, the descendants of Hercules, Plaut. Cas. 2, 6, 46; cf.: Tantalo prognatus, Pelope natus, i. e. Atreus, grandson of Tantalus, Cic. Tusc. 3, 12, 26: ex Cimbris Teutonisque prognati, Caes. B. G. 2, 29: Galli ab Dite patre prognati, id. ib. 6, 18: Venere, Cael. ap. Cic. Fam. 8, 15, 2: Delphis prognatus Pythius Apollo, Naev. Bell. Punic. 2, 20: quali genere prognatus? Plaut. Aul. 2, 2, 35: Castor gaudet equis, ovo prognatus eodem Pugnis, Hor. S. 2, 1, 26.—II. Transf., of plants, sprung or grown forth:
Peliaco quondam prognatae vertice pinus, Cat. 64, 1: harundines in palude prognatae, Plin. 9, 16, 23, § 56.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
prō-gnātus adj.,
born, descended, sprung: ex Cimbris, Cs.: ab Dite patre, Cs.: Bona bonis, T.: docere semet prognatos, his own children, H.: Romulus deo, L.: Tantalo prognatus, i. e. Atreus, grandson of Tantalus.—Of plants: Peliaco prognatae vertice pinūs, Ct.