verbthird conjugation
prōgignō
prōgignō (present infinitive prōgignere, perfect active prōgenuī, supine prōgenitum)
Classical[proːˈɡɪŋ.noː]Ecclesiastical[proˈd͡ʒiɲ.ɲo]
Meaning
- to beget
- to produce
Conjugation conjugation 3
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | prōgignō | prōgignēbam | prōgignam | prōgenuī | prōgenueram | prōgenuerō |
| 2nd sg. | prōgignis | prōgignēbās | prōgignēs | prōgenuistī | prōgenuerās | prōgenueris |
| 3rd sg. | prōgignit | prōgignēbat | prōgignet | prōgenuit | prōgenuerat | prōgenuerit |
| 1st pl. | prōgignimus | prōgignēbāmus | prōgignēmus | prōgenuimus | prōgenuerāmus | prōgenuerimus |
| 2nd pl. | prōgignitis | prōgignēbātis | prōgignētis | prōgenuistis | prōgenuerātis | prōgenueritis |
| 3rd pl. | prōgignunt | prōgignēbant | prōgignent | prōgenuērunt prōgenuēre | prōgenuerant | prōgenuerint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | prōgignam | prōgignerem | prōgenuerim | prōgenuissem |
| 2nd sg. | prōgignās | prōgignerēs | prōgenuerīs | prōgenuissēs |
| 3rd sg. | prōgignat | prōgigneret | prōgenuerit | prōgenuisset |
| 1st pl. | prōgignāmus | prōgignerēmus | prōgenuerīmus | prōgenuissēmus |
| 2nd pl. | prōgignātis | prōgignerētis | prōgenuerītis | prōgenuissētis |
| 3rd pl. | prōgignant | prōgignerent | prōgenuerint | prōgenuissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | prōgignor | prōgignēbar | prōgignar |
| 2nd sg. | prōgigneris prōgignere | prōgignēbāris prōgignēbāre | prōgignēris prōgignēre |
| 3rd sg. | prōgignitur | prōgignēbātur | prōgignētur |
| 1st pl. | prōgignimur | prōgignēbāmur | prōgignēmur |
| 2nd pl. | prōgigniminī | prōgignēbāminī | prōgignēminī |
| 3rd pl. | prōgignuntur | prōgignēbantur | prōgignentur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | prōgignar | prōgignerer |
| 2nd sg. | prōgignāris prōgignāre | prōgignerēris prōgignerēre |
| 3rd sg. | prōgignātur | prōgignerētur |
| 1st pl. | prōgignāmur | prōgignerēmur |
| 2nd pl. | prōgignāminī | prōgignerēminī |
| 3rd pl. | prōgignantur | prōgignerentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | prōgigne | prōgignere |
| pres. 2nd pl. | prōgignite | prōgigniminī |
| fut. 2nd sg. | prōgignitō | prōgignitor |
| fut. 3rd sg. | prōgignitō | prōgignitor |
| fut. 2nd pl. | prōgignitōte | — |
| fut. 3rd pl. | prōgignuntō | prōgignuntor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | prōgignere | prōgignī |
| perfect infinitive | prōgenuisse | prōgenitum esse |
| future infinitive | prōgenitūrum esse | prōgenitum īrī |
| present participle | prōgignēns | — |
| perfect participle | — | prōgenitus |
| future participle | prōgenitūrus | prōgignendus prōgignundus, prōgignenda, prōgignendā, prōgignendae, prōgignendam, prōgignendārum, prōgignendās, prōgignende, prōgignendīs, prōgignendōrum, prōgignendōs |
gerundprōgignendī, prōgignendō, prōgignendumsupineprōgenitum, prōgenitū
prō-gigno, gĕnŭi, gĕnĭtum, 3, v. a.,
I. to beget, bear, bring forth, produce (rare but class.):
neque natus est neque progignetur, Plaut. True. 4, 1, 1: in seminibus vis inest earum rerum, quae ex iis progignuntur, Cic. Div. 1, 56, 128: illam terra parens Progenuit, Verg. A. 4, 180: te saevae progenuere ferae, Ov. H. 7, 38: sensum progignere acerbum, Lucr. 4, 670: novos motus rerum, id. 2, 81: quia nolebam ex me morem progigni malum, Plaut. Ps. 1, 5, 77; v. Ritschl ad h. l.: Eurotae progignunt flumina myrtus, Cat. 64, 89.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
prō-gīgnō genuī, —, ere,
to beget, bear, bring forth: res, quae ex iis (seminibus) progignuntur: Illam terra parens Progenuit, V.: te saevae progenuere ferae, O.
Origins
- Proto-Indo-European*per-der.?
- Proto-Indo-European*per-der.?
- Proto-Indo-European*pér
- Proto-Indo-European*pró
- Proto-Indo-European*pro-
- Proto-Italic*pro-
- Latinprōgignō
Proto-Indo-European *ǵenh₁-redup. Proto-Indo-European *-eti Proto-Indo-European *ǵíǵn̥h₁etider. Proto-Italic Latin gignō Latin prōgignō From prō- + gignō.
In English words that came into English from prōgignō
- progenitorprōgenitor
- progenyprōgeniēs
- progenitalprōgignō