noun · masculinefourth declension
priōrātus
priōrātus m (genitive priōrātūs)
Classical[pri.oːˈraː.tʊs]Ecclesiastical[pri.oˈraː.tus]
Meaning
- EcclesiasticalLatinpriority, precedence
- Medieval LatinNew Latinpriory
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | priōrātus | priōrātūs |
| genitive | priōrātūs | priōrātuum |
| dative | priōrātuī | priōrātibus |
| accusative | priōrātum | priōrātūs |
| ablative | priōrātū | priōrātibus |
| vocative | priōrātus | priōrātūs |
prĭōrātus, ūs, m. prior,
I. priority, preference (eccl. Lat.), Tert. adv. Val. 4.
Origins
- Proto-Italic*priōs
- Latinpriōrātus
Proto-Indo-European *-tus Proto-Italic *-tus Latin -tus, -tūs Latin -ātus Latin priōrātus From prior + -ātus (abstract noun suffix).
Descendants
- Frenchprieuré
In English words that came into English from priōrātus
- prioratepriōrātus