noun · femininefirst declension
prīmōgenitūra
prīmōgenitūra f (genitive prīmōgenitūrae)
Classical[priː.moː.ɡɛ.nɪˈtuː.ra]Ecclesiastical[pri.mo.d͡ʒe.niˈtuː.ra]
Meaning
- Medieval Latinprimogeniture (inheritance by the first-born child of the entirety of, or of a privileged position in, a parent’s wealth, estate, or office)
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | prīmōgenitūra | prīmōgenitūrae |
| genitive | prīmōgenitūrae | prīmōgenitūrārum |
| dative | prīmōgenitūrae | prīmōgenitūrīs |
| accusative | prīmōgenitūram | prīmōgenitūrās |
| ablative | prīmōgenitūrā | prīmōgenitūrīs |
| vocative | prīmōgenitūra | prīmōgenitūrae |
Origins
Formed after prīmōgenitus (“first-born”), rebuilding the second part from gignō (“to bear, beget”) + -tūra.
Descendants
- Catalanprimogenitura
- Frenchprimogéniture
- Italianprimogenitura
- Portugueseprimogenitura
- Spanishprimogenitura
- Galicianprimoxenitura
In English words that came into English from prīmōgenitūra
- primogenitureprīmōgenitūra