LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
proper noun · masculinesecond declension

Priamus

Priamus m sg (genitive Priamī)

Meaning

  1. masculinesingularPriam

Declension

declension
formsingularplural
nominativePriamus—
genitivePriamī—
dativePriamō—
accusativePriamum—
ablativePriamō—
vocativePriame—

Prĭămus, i, m., = Πρίαμος.
I. A son of Laomedon, king of Troy, husband of Hecuba, and father of Hector, Helenus, Paris, Deiphobus, Polyxena, Cassandra, etc.; he was slain by Neoptolemus or Pyrrhus, the son of Achilles, Enn. ap. Prisc. p. 607 P. (Ann. v. 17 Vahl.): o pater, o patria, o Pria. mi domus! id. ap. Cic. Tusc. 3, 19, 44 (Trag v. 118 Vahl.); Verg. A. 1, 458; 3, 50 al.; cf. Cic. Tusc. 1, 35, 85; Ov. M. 13, 404 sq.; Juv. 10, 258; Hyg. Fab. 89 and 90.—
II. His grandson, named after him, the son of Polites, Verg. A. 5, 564.—Hence,
A. Prĭă-mēis, ĭdis, f., = Πριαμηΐς, Priam's daughter: Atrides visā Priameide, i. e. Cassandra, Ov. Am. 1, 9, 37: Priameida viderat ipsam, id. A. A. 2, 405.—
B. Prĭămēĭus, a, um, adj., = Πριαμήϊος, of or belonging to Priam: sceptra, Verg. A. 7, 252: virgo Cassandra, id. ib. 2, 403: conjux, i. e. Hecuba, Ov. M. 13, 404: hospes, i. e. Paris, id. A. A. 2, 5: heros, i. e. Hector, Auct. Pan. ad Pison. 162.—
C. Prīămĭdes, ae, m., = Πριαμίδης, a son of Priam: Priamiden Helenum regnare, Verg. A. 3, 295: Priamides Deiphobus, id. ib. 6, 494: nec quas Priamides in aquosae vallibus Idae Contulit, i. e. Paris, Ov. F. 6, 15: deploratos Priamidas, Priam's sons, id. M. 13, 482.

Origins

From Ancient Greek Πρίαμος (Príamos).

In the Academy Smith's classical dictionaries

Quick answers

What does Priamus mean in Latin?
Priamus, a proper noun, means “Priam”.
What is the genitive of Priamus?
The genitive singular is Priamī. Priamus is masculine, second declension.