adjectivefirst/second-declension adjective
precātōrius
precātōrius (feminine precātōria, neuter precātōrium)
Classical[prɛ.kaːˈtoː.ri.ʊs]Ecclesiastical[pre.kaˈtɔː.ri.us]
Meaning
- adjectivepraying
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | precātōrius | precātōria | precātōrium |
| genitive | precātōriī | precātōriae | precātōriī |
| dative | precātōriō | precātōriae | precātōriō |
| accusative | precātōrium | precātōriam | precātōrium |
| ablative | precātōriō | precātōriā | precātōriō |
| vocative | precātōrie | precātōria | precātōrium |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | precātōriī | precātōriae | precātōria |
| genitive | precātōriōrum | precātōriārum | precātōriōrum |
| dative | precātōriīs | precātōriīs | precātōriīs |
| accusative | precātōriōs | precātōriās | precātōria |
| ablative | precātōriīs | precātōriīs | precātōriīs |
| vocative | precātōriī | precātōriae | precātōria |
prĕcātōrĭus, a, um, adj. precator,
I. of or belonging to petitioning, precatory: ars, Don. Ter. Phorm. 1, 2, 92.
Origins
Descendants
- Englishprecatory