noun · neutersecond declension
prandiculum
prandiculum n (genitive prandiculī)
Classical[pranˈdɪ.kʊ.ɫũː]Ecclesiastical[pranˈdiː.ku.lum]
Meaning
- neuterbreakfast
Prandicula antiqui dicebant, quae nunc ientacula.
The ancients called "prandicula" what we now call "ientacula".Festus, De Verborum Significatione 250.42
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | prandiculum | prandicula |
| genitive | prandiculī | prandiculōrum |
| dative | prandiculō | prandiculīs |
| accusative | prandiculum | prandicula |
| ablative | prandiculō | prandiculīs |
| vocative | prandiculum | prandicula |
prandĭcŭlum, i, n. dim. id.,
I. breakfast:
prandicula antiqui dicebant, quae nunc jentacula, Fest. p. 250 Müll.; cf.: prandicula, jentacula, Paul. ex Fest. p. 251 ib.Origins
From prandium (“first meal, lunch”). The ending could be either the neuter diminutive suffix -culum or the "instrumental" noun suffix -culum. Either formation is unusual: the expected diminutive form from prandium is prandiolum, and the instrumental noun suffix -culum typically attaches to a verbal rather than a nominal base.