LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · masculinethird declension

praevāricātor

praevāricātor m (genitive praevāricātōris)

Meaning

  1. A person (especially an advocate) who violates his duty; prevaricator
  2. sinner, transgressor
  3. apostate

Declension

declension
formsingularplural
nominativepraevāricātor
prevāricātor
praevāricātōrēs
prevāricātōrēs
genitivepraevāricātōris
prevāricātōris
praevāricātōrum
prevāricātōrum
dativepraevāricātōrī
prevāricātōrī
praevāricātōribus
prevāricātōribus
accusativepraevāricātōrem
prevāricātōrem
praevāricātōrēs
prevāricātōrēs
ablativepraevāricātōre
prevāricātōre
praevāricātōribus
prevāricātōribus
vocativepraevāricātor
prevāricātor
praevāricātōrēs
prevāricātōrēs

praevārĭcātor, ōris, m. praevaricor,
I. one who violates his duty; esp. of an advocate who is guilty of collusion with the opposite party, a sham accuser or defender, a prevaricator (class.): praevaricatores a praetergrediendo sunt vocitati, Paul. ex Fest. p. 226 Müll.: praevaricator significat eum, qui in contrariis causis quasi varie esse positus videatur, Cic. Part. 36, 126: praevaricatorem esse eum ostendimus, qui colludit cum reo, et translaticie munere accusandi defungitur, eo quod proprias quidem probationes dissimularet, falsas vero rei excusationes admitteret, Dig. 48, 16, 1: praevaricator autem est quasi varicator, qui diversam partem adjuvat, prodita causa sua, ib. 3, 2, 4; Cic. Div. in Caecil. 18, 58: praevaricatorem sibi apponere, id. Phil. 2, 11, 25.—With gen.: praevaricator Catilinae, Cic. Pis. 10, 23: causae publicae, Cael. ap. Cic. Fam. 8, 11, 1.—
II. A sinner, transgressor (eccl. Lat.): legis, Vulg. Rom. 2, 25; id. Gal. 2, 18. —
B. Esp., an apostate: nos praevaricatores eos existimamus qui susceptam fidem et cognitionem Dei adeptam relinquunt, Hilar. in Psa. 118, 15, 11: Dei, Lact. 2, 16; cf. Tert. ad Marc. 4, 43.

In English words that came into English from praevāricātor

  • prevaricatorpraevāricātor

Quick answers

What does praevāricātor mean in Latin?
praevāricātor, a noun, means “A person (especially an advocate) who violates his duty; prevaricator; sinner, transgressor”.
What is the genitive of praevāricātor?
The genitive singular is praevāricātōris. praevāricātor is masculine, third declension.