noun · femininethird declension
praevāricātiō
praevāricātiō f (genitive praevāricātiōnis)
Classical[prae̯.waː.rɪˈkaː.ti.oː]Ecclesiastical[pre.va.riˈkat.t͡si.o]
Meaning
- violation of duty
- collusion
- transgression
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | praevāricātiō | praevāricātiōnēs |
| genitive | praevāricātiōnis | praevāricātiōnum |
| dative | praevāricātiōnī | praevāricātiōnibus |
| accusative | praevāricātiōnem | praevāricātiōnēs |
| ablative | praevāricātiōne | praevāricātiōnibus |
| vocative | praevāricātiō | praevāricātiōnēs |
praevārĭcātĭo, ōnis, f. praevaricor,
I. a stepping out of the line of duty, a violation of duty; esp. of an advocate who has a secret understanding with the opposite party, the making of a sham accusation or defence, collusion, prevarication (class.), Cic. Part. 36, 124:
de praevaricatione absolutus, id. Q. Fr. 2, 16, 3: praevaricatio est, transire dicenda; praevaricatio etiam, cursim et breviter attingere, quae sint inculcanda, infigenda, repetenda, Plin. Ep. 1, 20, 2: praevaricationis crimine corruere, id. ib. 3, 9, 34: praevaricationis damnatus, id. ib.—II. Transgression, deviation from duty or law (eccl. Lat.):
ubi enim non est lex, nec praevaricatio, Vulg. Rom. 4, 15: in redemptionem earum praevaricationum, id. Heb. 9, 15.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
praevāricātiō ōnis, f
praevaricor.—In law, insincerity in pleading, duplicity, collusion : de praevaricatione absolutus.
Origins
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin praevāricātiō From praevāricor + -tiō.
Descendants
- Catalanprevaricació
- Italianprevaricazione
- Portugueseprevaricação
- Spanishprevaricación
- Middle Frenchprevarication
In English words that came into English from praevāricātiō
- prevaricationpraevāricātiō