LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

praetextātus1

praetextātus (feminine praetextāta, neuter praetextātum)
Classical[prae̯.tɛkˈstaː.tʊs]Ecclesiastical[pre.tekˈstaː.tus]

Meaning

  1. adjectivewearing the toga praetexta
  2. adjectivejuvenile

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativepraetextātuspraetextātapraetextātum
genitivepraetextātīpraetextātaepraetextātī
dativepraetextātōpraetextātaepraetextātō
accusativepraetextātumpraetextātampraetextātum
ablativepraetextātōpraetextātāpraetextātō
vocativepraetextātepraetextātapraetextātum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativepraetextātīpraetextātaepraetextāta
genitivepraetextātōrumpraetextātārumpraetextātōrum
dativepraetextātīspraetextātīspraetextātīs
accusativepraetextātōspraetextātāspraetextāta
ablativepraetextātīspraetextātīspraetextātīs
vocativepraetextātīpraetextātaepraetextāta

praetextātus, a, um, adj. praetexta, under praetexo fin. B. 1.,
I. clothed with or wearing the toga praetexta (class.): Clodius, qui numquam antea praetextatus fuisset, Cic. Pis. 4, 8: pupillus, Cic. Verr. 2, 1, 58, § 151; id. Phil. 2, 18, 44; 2, 43, 110: adulter, i. e. juvenile, Juv. 1, 78: imagines, Suet. Ner. 57: aetas, the age under seventeen years, Gell. 1, 23, 18: praetextata cultus amicitia, from childhood, Mart. 10, 20, 4.— Esp., subst.: praetextātus, i, m., one who wears the toga praetexta: delectu edicto, juniores ab annis septemdecim, et quosdam praetextatos scribunt, Liv. 22, 57; Suet. Rhet. 1: si quis praetextatum adsectatus fuerit, Gai. Inst. 3, 220; Juv. 10, 308. —
II. Transf., verba praetextata, prop., veiled or disguised words; hence, transf., equivocal, obscene, unchaste expressions (post-Aug.): praetextatis verbis abstinere, Suet. Vesp. 22: impudica et praetextata verba, Macr. S. 2, 1: non praetextatis, sed puris honestisque verbis, Gell. 9, 10, 4; cf. mores, Juv. 2, 170.

Origins

Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-tós Proto-Indo-European *-eh₂tos Proto-Italic *-ātos Latin -ātus Latin praetextātus From praetexta + -ātus.

proper noun · masculinesecond declension
Praetextātus2
Praetextātus m sg (genitive Praetextātī)
Classical[prae̯.tɛkˈstaː.tʊs]Ecclesiastical[pre.tekˈstaː.tus]

Meaning

  1. A Roman cognomen — famously held by
  2. Servius Sulpicius Praetextatus, a Roman consul

Declension

declension
formsingularplural
nominativePraetextātus—
genitivePraetextātī—
dativePraetextātō—
accusativePraetextātum—
ablativePraetextātō—
vocativePraetextāte—

Origins

From praetextātus (“wearing a toga”).

Quick answers

What does praetextātus mean in Latin?
praetextātus, a adjective, means “wearing the toga praetexta; juvenile”.
How do you pronounce praetextātus?
In classical Latin, [prae̯.tɛkˈstaː.tʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [pre.tekˈstaː.tus].